عصر قم - قاضی بازنشسته دیوان عالی کشور تاکید کرد: بررسی دقیق اسناد و رفتارهای ابوظبی نشان میدهد که «صبر راهبردی» ایران نیازمند بازنگری در قالب یک «بازدارندگی هوشمند» است.
اشاره: در شرایطی که تحولات منطقه غرب آسیا با سرعت و پیچیدگیهای بیسابقهای پیش میرود، پیوند نامیمون برخی دولتهای عربی با رژیم غاصب صهیونیستی در قالب پیمانهای موسوم به «پیمان ابراهیم» چالشهای راهبردی جدیدی را فراروی امت اسلامی قرار داده است. در این میان، اقدامات اخیر امارات متحده عربی که فراتر از عادیسازی سیاسی، به مشارکت در ائتلافهای امنیتی و حتی ایفای نقش لجستیکی و اطلاعاتی در جنگ ترکیبی علیه جمهوری اسلامی ایران رسیده است، پرسشهای جدی را درباره ماهیت این رویکرد و تبعات آن برای امنیت منطقهای، آرمان قدس شریف و امنیت جمهوری اسلامی ایران مطرح میکند.
در همین راستا، خبرنگار سرویس سیاسی خبرگزاری رسا در گفتوگویی با حجتالاسلام علی اصغر مجتهدزاده قاضی بازنشسته دیوان عالی کشور به بررسی ابعاد فقهی، سیاسی و راهبردی این اقدامات پرداخته است. در این گفتوجو، ضمن بازخوانی مبانی دینی در مواجهه با جبهه استکبار، به تحلیل دقیق چرایی این همسویی با رژیم صهیونیستی و راهکارهای عملیاتی ایران در سطوح دیپلماتیک، امنیتی و فرهنگی پرداخته شده است.
آنچه در ادامه میآید، مشروح این گفتوجو پیرامون ماهیت این خیانتهای آشکار و پاسخهای بایسته دستگاههای تصمیمگیر جمهوری اسلامی است.
رسا- اقدامات اخیر امارات متحده عربی در عادیسازی روابط با رژیم صهیونیستی، پیمان ابراهیم و هماهنگی با آمریکا در منطقه، نوعی «خیانت به آرمانهای امت اسلامی و فلسطین»است. از منظر شما، آیا میتوان این رفتارها را ذیل مفهوم «تفرقه در امت اسلامی» یا «همکاری با دشمنان اسلام» طبقهبندی کرد؟
از منظر آموزههای اسلامی، اصل بر حفظ وحدت امت اسلامی و عدم همکاری با دشمنان مشترک مسلمانان، به ویژه رژیم صهیونیستی است که اشغالگری و ظلم علیه فلسطینیان را در دستور کار دارد. اقدام امارات در عادیسازی روابط (پیمان ابراهیم) و هماهنگی منطقهای با آمریکا، حداقل از سه جهت قابل نقد شرعی و سیاسی است:
1. نقض اصل «نفی سبیل» (عدم سلطه کافران بر مسلمانان)
هرگونه همکاری راهبردی با رژیم صهیونیستی که به تقویت این رژیم در برابر ملت فلسطین و جهان اسلام بینجامد، مصداق «توطئه همراهی با دشمنان اسلام» محسوب میشود.
2. ایجاد تفرقه در امت اسلامی
در شرایطی که محور مقاومت و بسیاری از کشورهای اسلامی بر لزوم وحدت علیه صهیونیسم تأکید دارند، خروج یک کشور عربی مؤثر از این اجماع، عملاً جبهه دشمن را تقویت و صفوف مسلمانان را دچار ضعف وشکاف میکند.
3. خیانت به آرمان فلسطین
قدس و حقوق ملت فلسطین نزد مسلمانان یک «مسئولیت جمعی» است . هرگونه مشروعیتدهی به رژیم صهیونیستی، خیانت در امانت الهی و تاریخی تلقی میشود. بنابراین، بله میتوان این رفتارها را ذیل عناوینی چون «تفرقهافکنی در امت اسلامی» و «همکاری با دشمنان اسلام» طبقهبندی کرد؛ مگر آنکه توجیه شرعی روشن و مورد قبول عمده علمای اسلام (همچون ضرورت دفع ضرر بزرگتر) وجود داشته باشد که تاکنون چنین توجیهی از سوی علمای امارات ارائه نشده است.
رسا- بر اساس گزارشهای منتشرشده، مقامات ارشد امارات با دولتمردان رژیم صهیونیستی دیدارها و تفاهمهای اقتصادی و امنیتی داشته است. همچنین گفته میشود امارات در جنگ ترکیبی و تحریمی اخیر علیه ایران نقش لجستیکی و اطلاعاتی با هماهنگی آمریکا و اسرائیل ایفا کرده است. موضع ایران اسلامی در این زمینه، چگونه باید باشد؟
ایفای نقش لجستیکی و اطلاعاتی امارات در کنار آمریکا و اسرائیل علیه ایران، در حکم «تجاوز غیرمستقیم» و «کمک به دشمن در جنگ ترکیبی» است. ایران باید پاسخی حسابشده، متناسب و چندلایه بدهد.
پاسخ نظامی-امنیتی مستقیم
اقدام متقابل علیه پایگاههای اطلاعاتی یا لجستیکی که مستقیماً به ضرر ایران فعالیت میکنند، در چارچوب دفاع مشروع؛ اما کنترل شده برای جلوگیری از گسترش جنگ، می تواند یکی از پاسخ های موثر ایران بر امارات باشد.
پاسخ نامتقارن
تقویت محور مقاومت در منطقه (یمن، سوریه، عراق) به گونهای که هزینه همکاری امارات با اسرائیل از طریق گروههای مقاومت افزایش یابد، بدون آنکه منجر به درگیری مستقیم ایران و امارات شود.
فشار اقتصادی و فناورانه
قطع همکاریهای فنی، نفتی و تجاری با شرکتهای اماراتی که به نفع اسرائیل فعالیت میکنند. عملیات سایبری و اطلاعاتی نامحسوس واستفاده از ظرفیت تحریمهای متقابل. اعمال محدودیت بر کشتیهای تجاری مرتبط با امارات یا تغییر مسیر ترانزیت کالا از بنادر رقیب.
توصیه مهم ما این است که ایران باید پیش ازهراقدام، ادعاهای خود را با استناد به اسناد معتبر بینالمللی منتشرکند تا مشروعیت پاسخ خود را حفظ کند.
رسا- با توجه به اقدامات خصمانه امارات و برخی کشورهای عربی همسو با آمریکا و اسرائیل، «پاسخ ایران» را در سه سطح دیپلماتیک، امنیتی و فرهنگی-تبلیغی چگونه تعریف میکنید؟ به طور خاص، چه توصیههایی به سران و نهادهای تصمیمگیر ایران دارید؟
در سطح دیپلماتیک باید گفت که فشار دیپلماتیک منطقهای، فعالسازی کمیته فلسطین در سازمان همکاری اسلامی، تشکیل پرونده حقوقی علیه مقامات اماراتی همکار با رژیم صهیونیستی در دیوان کیفری بینالمللی و گسترش روابط با کشورهای عربی مخالف عادیسازی (مانند عراق، لبنان، قطر و الجزایر) برای ایجاد اجماع منطقهای ، امری لازم و ضروری است که باید مورد توجه مسئولان مربوطه قرار گیرد.
باید پیامهای روشن به امارات از طریق کانالهای بیطرف مثل عمان یا سوئیس ارسال شود با این پیام که «هرگونه نقش لجستیکی از سوی هر کشوری علیه ایران «خط قرمز» است و پاسخ فوری خواهد داشت».
همچنین در صورت وجود مدارک، طرح پرونده در مجامع بینالمللی مانند سازمان ملل، تحت عنوان «نقض حاکمیت ملی و کمک به تروریسم» نیز می تواند یکی از اهرم های ایران اسلامی در برابر اقدامات خصمانه امارات و برخی کشورهای عربی همسو با آمریکا و اسرائیل باشد.
در عرصه و سطح امنیتی، باید تکمیل سپر دفاعی در سواحل مکران و خلیج فارس، راهاندازی رزمایشهای تهدیدمحور با سناریوی مقابله با پایگاههای سومی (آمریکا و اسرائیل) در امارات و تقویت توان موشکی و پهپادی برای تأکید بر برتری آتشبار ایران ، مورد توجه قرار گیرد.
همچنین تقویت حفاظت از زیرساختهای حساس در برابر حملات سایبری و خرابکاری احتمالی با منشأ امارات و اسرائیل، نمایش قدرت دریایی و موشکی در خلیج فارس و دریای عمان، همراه با هشدارهای شفاف درباره هزینه های بالای همکاری با دشمنان ایران.
افشای جزئیات همکاری امنیتی امارات با اسرائیل برای کاهش اعتماد عمومی در داخل امارات و میان کشورهای عربی و افشاگری رسانهای در جهان اسلام با تولید محتوا به زبانهای عربی، فارسی و انگلیسی با محوریت «خیانت به فلسطین» و «نقض حاکمیت ایران» برای انزوای سیاسی امارات و عملیات روانی متقابل بسیار موثر است.
حمایت از علما، روشنفکران و شبکههای اجتماعی در کشورهای عربی که عادیسازی را نقد میکنند و تأکید بر آرمان قدس به عنوان نقطه وحدت و معرفی الگوی مقاومت به عنوان راهبرد پیروزمندان و نیز ارتباط با اقوام ایرانیتبار ساکن امارات و فعالان مدنی برای ایجاد فشار داخلی بر حاکمان امارات، از جمله مواردی است که می توان در راستای تقویت گفتمان مقاومت به آن توجه نمود.
توصیه به سران و نهادهای تصمیمگیر
باید از شتاب در واکنشهای نظامی مستقیم که ممکن است به جنگ تمامعیار منجر شود ، پرهیز کرد و افشای خیانت به آرمان فلسطین از طریق دیپلماسی و اجماعسازی منطقهای و فشار اقتصادی بر امارات به جای تهدیدهای لفظی تکراری را در اولویت قرار داد؛ البته تقویت روابط با عربستان، عمان و قطر میتواند امارات را منزوی کند.
همچنین باید اتحاد با چین و روسیه را برای خنثیسازی هماهنگی آمریکا، اسرائیل و امارات در شورای امنیت ، تقویت کرد. همچنین سرمایهگذاری روی «جبهه فلسطین» و حمایت قاطع از مقاومت فلسطین به عنوان مؤثرترین ابزار فشار بر همه کشورهای عادیساز- از جمله امارات و به منظور کاهش قدرت مانور امارات در جنوب یمن و تنگه بابالمندب - از جمله توصیه ها و راهکارهایی است که می توان پیشنهاد داد.
در صورت وجود شواهد از نقش امارات در تحریمها و حملات ترکیبی، باید این اسناد را به صورت کنترلشده و هدفمند منتشر کرد تا مشروعیت اقدامات متقابل ایران افزایش یابد.
در نهایت باید گفت که حفظ استراتژی «صبر راهبردی» همراه با بازدارندگی فعالانه، هوشمندانهترین مسیر برای جلوگیری از گسترش نفوذ اسرائیل در همسایگی جنوبی ایران است .