شنبه ۳۰ آبان ۱۴۰۵

سیاسی

جزئیات نشست فرمانده وقت ارتش با روحانی در سال ۱۳۹۶

جزئیات نشست فرمانده وقت ارتش با روحانی در سال ۱۳۹۶
عصر قم - آخرین خبر/ جزئیاتی از نشست فرمانده وقت ارتش امیر موسوی با روحانی در سال ۱۳۹۶ که اولین بار منتشر می شود. روز ۱۳ آبان ۱۳۹۶، امیر سرلشکر شهید سید عبدالرحیم موسوی ...
  بزرگنمايي:

عصر قم - آخرین خبر / جزئیاتی از نشست فرمانده وقت ارتش امیر موسوی با روحانی در سال 1396 که اولین بار منتشر می شود.
روز ۱۳ آبان ۱۳۹۶، امیر سرلشکر شهید سید عبدالرحیم موسوی که در ۳۰ مرداد همان سال به فرماندهی کل ارتش جمهوری اسلامی ایران منصوب شده بود، به همراه جمعی از فرماندهان این نیرو با حجت‌الاسلام‌والمسلمین دکتر حسن روحانی، رئیس‌جمهور وقت و رئیس دولت دوازدهم دیدار کرد.
در این نشست، فرمانده کل ارتش با اشاره به شناخت و سابقه آشنایی دکتر روحانی با ارتش، خواستار رسیدگی به برخی مسائل و نیازهای این نیرو شد. رئیس‌جمهور وقت نیز با تأکید بر توانمندی‌های ارتش، اقدامات دولت در زمینه رفع موانع حوزه دفاعی، از جمله لغو تحریم‌های تسلیحاتی در چارچوب قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت را تشریح کرد. همچنین مسائل مربوط به حقوق بازنشستگان، اراضی در اختیار نیروهای مسلح در محدوده شهرها، نهادهای مالی وابسته به نهادهای نظامی و نقش‌آفرینی ارتش در کمک به دولت در دوران صلح مطرح شد.
متن کامل اظهارات این نشست که برای نخستین بار منتشر می‌شود، جزئیاتی از رابطه نزدیک فرماندهان ارتش با دکتر روحانی و رویکرد دولت تدبیر و امید در حوزه مسائل دفاعی و نظامی را بازتاب می‌دهد.
امیر سرلشکر موسوی، فرمانده کل ارتش: بسم الله الرحمن الرحیم. اولاً از حضرتعالی تشکر می‌کنیم به خاطر تشکیل این جلسه با همه مشغله‌هایی که هست و اینکه این جلسه در ابتدای انتصاب بنده هم صورت گرفته، امیدواریم برای همه ما خیر و برکت باشد. حضرتعالی خوشبختانه ارتش را خیلی خوب می‌شناسید. از قدیم قبل از اینکه ما بیاییم در ارتش.
آقای رئیس‌جمهور ارادت ما خدمت حضرتعالی از زمانی شروع شد که شما در مسجد ارگ برای حاج آقا مصطفی سخنرانی کردید. من خیلی کوچک بودم، پدرم مرا از قم آورد اینجا، مجلس خیلی تاریخی و به‌یادماندنی بود. داستان حضرت ابراهیم و اسماعیل و اینکه من یک لقب فقط می‌شناسم و آن هم امام خمینی است. از آن روز با شما آشنا شدیم. می‌دانیم که شما قبل از ما وارد ارتش شدید. یک سازمان کم‌حرف و پرکار و نجیب و بی‌تبلیغات است.
همین الان هم از ستاد ارتش، علاوه بر اداره کلان ارتش، دانشگاه علوم پزشکی را دارد، دژبان را دارد، دانشگاه فرماندهی و ستاد که همه آن را به عنوان مرجع تاکتیک می‌شناسند و الان چند سالی است که دوره سطح عملیات مشترک را شروع کردند که جایش از اول انقلاب تا امروز خالی بود. خوب هم پیش می‌برند.
نیروی زمینی هم علاوه بر امور جاری خودش و آمادگی برای رزم، غرب کشور را در قبضه دارد و در عملیات برون‌مرزی یاور دائمی نیروی قدس هست، امیر حیدری فرمانده نیروی زمینی ما هست. قرارگاه پدافند هر چه به شما بگوییم زیادی است. فقط فرمانده‌اش امیر اسماعیلی را خوب می‌شناختید. نیروی هوایی را هم باز شما خوب می‌شناسید در شرایط فعلی واقعاً با چنگ و دندان این تجهیزات را نگه داشتند، با شجاعت خلبانان پرواز می‌کنند، شب و روز نگهبانی آسمان را می‌دهند. در عملیات برون‌مرزی کاری شبیه به معجزه انجام می‌دهند. همه آن‌هایی که از بیرون با ما تماس می‌گیرند حالت متعجب دارند. در مورد جابه‌جایی اقلام به خارج از کشور هم همیشه این‌ها آماده‌ترین هستند. نیروی دریایی هم که با انتقال اقتدار جمهوری اسلامی به آب‌های آزاد و ایفای نقش مؤثر در دیپلماسی دفاعی خیلی مؤثر کار می‌کند. در مبارزه با دزدان دریایی نمونه و ممتاز هستند. بسیاری از کشورها در جلسات و کنفرانس‌ها درخواست تجربه آن‌ها را می‌کنند.
الحمدالله رب العالمین در حافظه ارتش خوشبختانه خاطرات بسیار شیرینی از حضرتعالی وجود دارد. این زیردریایی‌ها، S-300، همه می‌د‌انند در ارتش حتی خانواده‌ها همه می‌دانند، در تقویت ارتش از جمله سوخو ۳۰ و یاک ۱۳۰ که هم ابتکار شما هست و از ما پیشقدم‌تر و جلوتر هستید. ما حقیقتاً به دلیل آشنایی که شما با ارتش داشتید و از قدیم ارتش را دوست داشتید و همیشه ارتش را حمایت کردید، دلمان نمی‌خواهد اصلاً در این جلسه راجع به مشکلات بازگو کنیم. منتهی می‌دانیم که کارهایی می‌شود انجام داد و یک کارهایی الان امکانش وجود ندارد. اما اینکه کدام کار را الان می‌شود انجام داد و کدام کار امکانش وجود ندارد حقیقتاً الان شاید همه را ندانیم. بنابراین سعی می‌کنیم هر کدام ما، یکی دو چالش عمده را مطرح کنیم و تصمیم برای حل آن را بسپاریم به حضرتعالی با بقیه همکاران محترم در دولت کمک کنند، ان‌شاءالله.
دکتر روحانی: بسم‌الله الرحمن الرحیم. مقارنه امروز دیدار ما با ۱۳ آبان که خب برای ما یک روز تاریخی است، مسئله تبعید امام، سخنرانی که امام در روز ۴ آبان سال ۴۳ داشتند که سخنرانی ایشان راجع به کاپیتولاسیون بود، یک بخشی از سخنرانی راجع به ارتش است. می‌گوید ما می‌خواهیم شما آقا باشید، شما نمی‌خواهید؟ ما می‌خواهیم که یک مقام نظامی بالای ما اگر یک مقام نظامی پایین آمریکایی به او توهین کرد یا جنایتی مرتکب شد، دادگاه‌ ما بتواند رسیدگی کنند، شما می‌گویید نه؟ یک بخشی از خطاب امام در روز ۴ آبان ۴۳ خطاب به نظامی‌هاست و تصریح می‌کند به ارتش. بنابراین بخشی از انقلاب ما برای عزت ملت ایران، از جمله عزت نظامی‌های ما بود. وقتی ما می‌گوییم استقلال، یکی از مظاهرش استقلال نظامی ما هست.
به‌هرحال در آن دوره مستشاران نظامی آمریکایی‌ها بودند و مسلط بودند. من وقتی روزهای اول انقلاب، اوایل ۵۸ بود رفتم سمنان، انبارها را می‌خواستیم باز کنیم، افسری که آنجا بود، وقتی باز می‌کرد گفت ما برای اولین بار است که اینجا با هم وارد می‌شویم، اینجا انبارهایی بوده که مخصوص نظامی‌های آمریکا بود و ما حق نداشتیم بیاییم این داخل، الان با شما می‌رویم و باز می‌کنیم و داخل می‌شویم.
به‌هرحال خیلی مهم است. انقلاب ما یک رویکرد بزرگش عزت و استقلال است، اتفاقاً ارتش یکی از مسئولیت‌هایش حفظ استقلال کشور است؛ یعنی ارتش سه تا مسئولیت اصلی دارد، تمامیت ارضی، استقلال و حفظ نظام به‌عهده ارتش است. قانون اساسی این سه وظیفه را بر دوش ارتش گذاشته است. وقتی بحث می‌شود راجع به استقلال کشور، نیرویی که بیشتر باید سینه سپر کند در مسئله استقلال، ارتش ما هست که این وظیفه را دارد. حفظ نظام ما اگر به‌ خطر بیفتد وظیفه ارتش است. تمامیت ارضی ما هم این است. هر کجای کشور اگر خدایی نکرده تمامیت ارضی به‌خطر بیفتد ارتش مسئول است، این وظایف مهم است.
قانون اساسی هم گفته من ارتشی می‌خواهم که هم مکتبی و هم مردمی باشد. معیارها و موازین اسلامی هم در این ارتش حاکم باشد. ارتش الحمدالله بعد از انقلاب تا امروز به‌نظرم سیرش صعودی بوده، از نظر مردمی بودن و از لحاظ مکتبی بودن، یعنی اسلامی بودن و اتصالش به مردم.
اگر ما این مثال را بزنیم که ارتش مسئول تمامیت ارضی است، بیاید راجع به اصفهان فقط حرف بزند یا در مورد بندرعباس فرق نمی‌کند یک جایی از کشور، بگوید بندرعباس مهم است، من مسئول استقلال هستم، خوزستان می‌گوید پس ما چی؟ سیستان‌وبلوچستان می‌گوید ما چی؟ مازندران می‌گوید. نیروی‌ مسلح و ارتش ما نمی‌تواند فقط اسم اصفهان ببرد، اسم بندرعباس ببرد، باید اسم ایران ببرد. دفاعش هم دفاع از استان نیست، دفاع از یک شهر نیست، از یک نوار مرزی نیست، دفاع از کل خاک ایران است.
در مسائل مردمی هم همین‌طور است. نیروی‌ مسلح نمی‌تواند بگوید من حافظ این جناح هستم، حافظ آن جناحم، با این‌ها رفیقم، آن را قبول دارم. اصلاً قابل‌ پذیرش نیست از نظر مردم، نیروهای‌ مسلح تعلق‌شان به کل ملت ایران است. همه مردم ایران با وجود ارتش باید احساس امنیت کنند حالا مسلمان است، مسیحی است، غیرمسلمان است، فرق نمی‌کند. همه مردم ایران، آن که تابعیت ایرانی و شناسنامه ایرانی دارد، باید احساس کند که ارتش مال اوست، کنار و حافظ اوست.
در این زمینه به‌نظرم ارتش رفتارش خوب بوده است. امروز کسی در جامعه ما نمی‌گوید ارتش به جناح راست تعلق دارد، به جناح چپ یا وسط تعلق دارد. همه ارتش را دوست دارند و ارتش را از همه می‌دانند و این خیلی مهم است. حفظ این مسئله از سوی ارتش، که تعلق به کل ملت ایران داشته باشد، برای ما بسیار اهمیت دارد و کاملاً منطبق بر قانون اساسی و معیارهای دینی ماست. در بخش اسلامی هم همین‌طور است. هرچه فرهنگ دینی افسران ما، درجه‌داران و سربازان ما، همه مجموعه‌ای که در کنار هم هستیم بیشتر بشود، آن انگیزه بهترین دفاع از کشور هست. همه افراد ارتشی در صحنه جنگ بودند، آن‌هایی که متدین‌تر و مخلص‌تر بودند و بیشتر معتقد بودند، نقش بهتری را در جنگ بازی کردند. به عیان ما می‌دیدیم. خلبان‌های F14 همه خوب بودند و فداکاری می‌کردند ولی وقتی بابایی می‌رفت پشت F14 یک چیز دیگر بود برای ما. برای خود خلبان هم این‌طور بود. خدا رحمت کند مرحوم اردستانی را که خلبان F5 بود، یک وقتی به من می‌گفت که شما اگر عملیات سختی هست، شب به خلبان‌های ما نگو، به من بگو که فردا صبح باید بروی عملیات، اما به این‌ها نگو، گفتم چرا؟ گفت خوابشان نمی‌برد، شما می‌گویی فردا صبح باید بروی بغداد، شب خوابش نمی‌برد، صبح باید به او بگویی. افسر مؤمنی مثل شهید اردستانی که ۴۰۰-۵۰۰ مأموریت برون‌مرزی داشت، هر لحظه اراده می‌کردیم، می‌گفت جای سخت را به من بگویید بروم، خلبان‌های F4 که می‌رفتند برای زدن بغداد، گاهی جمع می‌کردیم ۴-۵ نفر از این‌هایی که می‌دانستیم آمادگی دارند، همه داوطلب بودند، به‌ جد می‌گفتند که می‌رویم، این خیلی ارزشمند است.
خلبانی بود به نام آزاد، شهید شد، فکر می‌کنم پایگاه امیدیه یا دزفول بود، شهید اردستانی به من گفت چند تا از این بچه‌های ما رفتند مأموریت، من در امیدیه بودم دعا کن که این‌ها برگردند، گفتم چطور؟ گفت فکر می‌کنم آزاد شهید شود، صبح که آزاد آمد قبل از اینکه مأموریت را به او ابلاغ کنیم، گفت خواب دیدم در هلیکوپتر نشستم، پنجره هلیکوپتر هم باز است، در گل پرواز می‌کنم و گل می‌چینم، هلیکوپتر پر گل شده. اتفاقاً ما آنجا بودیم که خلبان‌ها برگشتند و آزاد برنگشت و فهمیدیم که شهید شده است. ایمان یک انگیزه بالایی برای ما به‌وجود می‌آورد.
ما غرب بودیم عملیات کربلای ۶، در منطقه عملیات پیش نمی‌رفت، با یکی از افسران رفتیم. یک دیدگاهی بود نزدیک میدان نبرد بود، از پشت رفتیم، صبح زود بود، هوا هنوز گرگ‌ومیش بود، کامل روشن نبود. دیدیم یک F5 آمد بمباران کرد و رفت. من گفتم پس این حتماً اردستانی است. اینکه سحر آمده، اتفاقاً پرسیدند گفتند اردستانی است. مسئله ایمان و ایثار خیلی مهم است، خیلی می‌تواند نقش داشته باشد. الحمدالله نیروی هوایی و دریایی و زمینی ما آن زمان پدافند به‌طور مستقل نبود، این‌ها خیلی فداکاری کردند در جنگ، ایثار زیادی انجام دادند، از آن عملیات بزرگ اول ما، عملیات داشتیم از اول جنگ، شکستن حصر آبادان بود و نقشی که ارتش و لشکر ۷۷ ایفا کرد و تا همه عملیاتی که ما داشتیم، فتح‌المبین و بستان داشتیم، بیت‌المقدس داشتیم، ارتش نقش بسیار ارزشمندی داشت.
نیروی هوایی نقش بسیار جالبی داشت، به‌هرحال خلبانان. دو بار با تانکر رفتیم بالا، شب، هواپیماهای F4 سوخت می‌گرفتند از تانکرها، برای ما دیدنی بود. خلبانانی که شب تا صبح در هوا بودند فضا را حفظ و حراست می‌کردند، خیلی ارزشمند بود. ما کاملاً قدردان ارتش هستیم، می‌دانیم ارتش، نجابتش، سلامتش، عدم تفوق‌طلبی‌اش، ایمانش، ایثارش، همه این‌ها درست است و ما هم به‌عنوان دولت، تلاش‌مان این است که کاری انجام بدهیم.
S-300 که الان دست ما رسیده، اولین نامه S-300 را من خدمت آقا در سال ۶۹ نوشتم که نیاز داریم به سیستم پدافندی S-300. تا سال ۷۰ مسئول پدافند بودم که خواهش کردم ما را رها کنند، چون جنگ تمام شده ما کاری نداریم. ۶۹ برای ایشان نامه نوشتم، مدت‌ها درگیری بود که حالا تفصیل را کار ندارم که بخریم یا نخریم، یکی گفت بخریم خیانت است، یکی گفت نخریم خیانت است. شاید ۳-۴ نامه برای S-300 به آقا نوشتم که این کار لازم است و تشکیک‌هایی که می‌شود غیرقابل ‌قبول است.
من در سال ۷۸ رفتم روسیه، آقا به من گفت S-300 را درست کن، رفتیم آنجا، تقریباً توافق کردیم همه چیز را که اولین قسط S-300 را بدهیم و بچه‌های ما برای آموزش بروند، آمدیم و دیدیم اشکال دیگر گرفتند. گروهی گفتند ما خودمان می‌خواهیم برویم آنجا و تست کنیم ببینیم درست است یا نیست، یک گروه هم رفتند، در سال ۸۳ من رفتم روسیه، یکی از کارهای من S-300 بود، با وزیر دفاع آنجا نشستیم بحث کردیم، بعد مشکلاتی که پیش آمد و تحریم، تا به حال در دوره ریاست‌جمهوری که دو بار با آقای پوتین مفصل صحبت کردم. او به من می‌گفت این S-300 را رها کن ما یک چیز دیگر به شما می‌دهیم. در جلسه خصوصی به من گفت که مشکل چیست، من گفتم S-300 را می‌خواهیم.
یک سیری هست، کسی باورش نمی‌شود که این S-300 از کی شروع کردیم و کی به نتیجه رسیدیم. سلاح‌هایی که در زمان خدا رحمت کند آقای هاشمی رفسنجانی را در آستانه ریاست‌جمهوری ایشان بود، ایشان رئیس مجلس بود با هم رفتیم در شوروی آن زمان، اواخر شوروی بود. قراردادی که بسته شد، یک مقدار تنفسی شد، سلاح آمد، هم پدافندی، هم هواپیمای رهگیر آمد. حرکتی انجام گرفت، الان هم ما مدت‌هاست داریم صحبت می‌کنیم برای خرید.
قطعنامه ۲۲۳۱ قطعنامه‌ای است که راه را برای خرید باز کرده، تا قطعنامه ۲۲۳۱ فروش سلاح به ایران ممنوع بود، قطعنامه‌های قبلی می‌گفت ممنوع، قطعنامه ۲۲۳۱ گفت ۵ سال، بعد از ۵ سال آزاد، قطعنامه ۲۲۳۱ یکی از هنرمندی‌هایش این بود که راه را باز کرد برای خرید نظامی و تحریم نظامی را برداشت. الان هم حدود دو سال گذشته، سه سال دیگر هم تحریم نظامی برداشته می‌شود، اگر ما این روند را درست حرکت کنیم. یکی از ناراحتی‌های اسرائیل و آمریکا روی برجام به‌خاطر همین قطعنامه ۲۲۳۱ است، چون تحریم نظامی را برمی‌دارد. ۳ سال دیگر اگر این روند جلو برویم تحریم نظامی برداشته می‌شود.
نزدیک‌ترین آدم‌ها به ما کی هستند؟ چین و روس هستند، همین دفعه یک بحث بسیار مفصل با آقای پوتین در تهران کردیم، پوتین به من گفت من سلاح جدید تا دو سال دیگر با شما نمی‌توانم امضا کنم، این ۵ سال باید بگذرد. به‌خاطر اینکه به شما هواپیما بفروشم، من به‌عنوان ناقض قطعنامه می‌شوم. ببینید این ۲۲۳۱ چقدر مهم است. صداوسیما دست یک باندی هستند که هم نمی‌فهمند، هم نمی‌خواهند بگویند. صبح تا شب علیه برجام و ۲۲۳۱ سینه‌زنی می‌کنند. ۲۲۳۱ قطعنامه‌ای است که به ما می‌گوید ظرف ۸ سال تمام تحریم‌های کالاهای دومنظوره برداشته می‌شود، این همه کالاهایی که ممنوع شده، برجام می‌گوید ۸ سال دیگر برداشته می‌شود. از این ۸ سال دو سال گذشته، راجع به نظامی می‌گوید ۵ سال. تمام تلاش ما در مذاکرات برای این بود که آن‌ها می‌خواستند در مذاکرات برای ما محدودیت درست کنند و بگویند موشک بالستیک ممنوع. ما به‌عکس در این مذاکرات می‌خواستیم برای بخش نظامی راه‌ گشایش درست کنیم و درست کردیم. اینکه ترامپ عصبانی است و حرف می‌زند یک مقداری‌اش به‌ خاطر سه سال دیگر است. سه سال دیگر نمی‌توانند به کشورها بگویند که چرا تانک و جنگنده به ایران می‌فروشید، چون ما ممنوعیت از لحاظ قطعنامه‌های سازمان ملل نداریم، بنابراین همه تلاش برای این بوده که نیروهای‌ مسلح ما دستشان باز باشد، برای اینکه بتوانیم از لحاظ مالی با روس‌ها مشکل خریدهایی که می‌خواهیم انجام دهیم را حل کنیم. موتور و قطعه به‌نظر می‌رسد شدنی است، می‌شود از روس‌ها همین حالا گرفت، مشکل نباید داشته باشند، ولی برای هواپیما آن‌ها فرمول‌هایی می‌گویند که برای ما قابل‌ قبول نیست، یک فرمول‌هایی ما می‌دهیم که برای آن‌ها سخت است.
مقصود این است که این مسیر به‌طور جدی همیشه ادامه دادیم و همیشه ادامه خواهیم داد. برای اینکه نیروهای‌ مسلح ما بتوانند، شما هواپیما رهگیر که آن بالا است، اگر هواپیما رهگیر روبه‌رو برد موشک و رادار بیشتر باشد شما را می‌زند. خدا رحمت کند مرحوم ظهیرنژاد به امام گفت ۳۰ تانک روبه‌رو، ۳۰ تانک می‌خواهد. وقتی خواهیم با طرف بجنگیم باید برد رادار و موشک ما جواب بدهد، اگر این دو تا جواب ندهد نمی‌توانیم بجنگیم، می‌خوریم زمین، طبیعی است. بنابراین مهم است که ما این‌ها را بیابیم حل‌وفصل کنیم.
نکته‌ای که همه شما به نحوی اشاره کردید مسئله بودجه، این دولت تنها دولتی هست در دنیا که پول چند تا ارتش می‌دهد. نمی‌خواهم وارد موضوعاتی بشوم که به درد جلسه ما نمی‌خورد، تا حالا کجا سراغ دارید که یک دولت هم به پرسنل و هم بازنشسته هم‌زمان پول بدهد. سه تا ارتش که می‌گویم سه تا ارتش دیگر هم اضافه می‌شود. حقوق ارتش و سپاه، حقوق بازنشستگی هم هم‌زمان می‌دهیم، مگر همچون چیزی می‌شود؟ هیچ جای دنیا همچون رسمی وجود ندارد، بازنشسته باید از صندوق خودش بگیرد، باید از حقوقش کسر بشود و از صندوقش بگیرد، همه جای دنیا هست. تنها کشوری هستیم که صندوق بازنشستگی نیروهای‌ مسلح را از بین بردیم، به‌خاطر اشتباهات، صندوق نداریم. معنی‌اش این است که ما دو بار باید پول بدهیم. همچون باری بر دوش هیچ دولتی و هیچ کشوری نیست. بسیار سنگین است، اداره این کشور بسیار سخت است.
اینکه شما می‌گویید دولت چه کار کند، دولت تمام منبعش دو چیز بیشتر نیست: پول نفت، پول مالیات. پول نفت، اولاً ۵۰ درصد را به ما می‌دهند، ۱۵ درصد نفت برمی‌دارد طبق قانون مجلس، بقیه هم صندوق توسعه برمی‌دارد، دوماً حالا که نفت امروز نسبتاً وضعش خوب شده که ۵۰ دلار می‌فروشیم، نسبت به اول این دولت که قیمت نفت ۱۲۰ دلار بود الان از نصف کمتر است. قیمت نفت که نصف است، نصف هم می‌دهیم به جای دیگر، یعنی ۲۵ درصد داریم، مالیات هم یک حدی می‌شود، وقتی کشور در رونق اقتصادی نیست و شرایط اقتصادی سخت است، حدی می‌شود مالیات را اضافه کنیم، بیشتر نمی‌توانیم. راه سوم چیست؟ اینکه از بانک مرکزی قرض بگیریم، قرض گرفتن از بانک مرکزی مساوی است با تورم، چیز دیگری نیست، یعنی از جیب مردم برداریم.
در دولت قبلی آمدند ۴۰ هزار میلیارد تومان پول گرفتند از بانک، از پول بانک مرکزی، مسکن مهر ساختند. به همان نسبت ۴۵ درصد تورم درست شد. بنابراین محدودیت داریم، راه‌حل چیست؟ قانون اساسی پیش‌بینی کرده در زمان جنگ ما به شما کمک کنیم، شما به ما کمک کنید، اصل قانون اساسی مگر این را نمی‌گوید؟ زمان صلح ارتش باید در تولید، کشاورزی و جهاد سازندگی، آموزش، کمک کند به دولت، نه اینکه می‌تواند ارتش، می‌گوید دولت باید ارتش را به‌کار بگیرد. اگر آموزش و پرورش و دانشگاه مشکل دارد باید به ارتش بگوییم که ۱۰ هزار نیرو به من بدهید برای آموزش، اگر مشکل دارم برای راه‌سازی به ارتش باید بگویم تجهیزات و امکانات مهندسی به ‌کار بگیرد برای کمک به دولت. نیروهای‌ مسلح به‌ جای کمک به دولت خودشان رفتند شرکت درست کردند، بانک درست کردند، همه این‌ها هم برای خودشان دردسر شده هم برای ما، تمام بانک‌های نیروهای ‌مسلح امروز برای ما دردسر است، بدون استثناء، همه مشکل دارند، مال ارتش، سپاه، بسیج، نیروی انتظامی. به‌ جای اینکه به ما کمک کنند بار دیگری بر دوش ما انداختند که بانک‌هایشان را حل کنیم.
راهش این است که ارتش و سپاه و نیروهای ‌مسلح ما بیایند راهی پیدا کنند. قانون اساسی می‌گوید جنگ شد ما در خدمت شما، صلح شد شما در خدمت مردم. آن‌وقت در ارتش می‌خواهیم یک تکه زمین بگیریم در کنارک و چابهار، ۶ سال مکاتبه می‌شود که می‌خواهیم یک ترمینال بزرگ درست کنیم که شما و مردم استفاده کنید. مکاتبه کردیم، رفتیم پیش آقا، گفت موافقم، به ستادکل گفتیم، گفت موافقم. یک مقدار باید تسهیل کنیم کارها را، شما الان زمین و پادگان دارید طبق قانون مجلس به شما می‌گوید از شهر بروید بیرون بفروشید، چند بار هم با آقا صحبت کرده‌ام گفتند که بگویید بروند و طبق قانون عمل کنند.
ساختمان‌های شما کهنه شده، دوشان‌تپه، مهرآباد، همه پایگاه‌ها و پادگان‌ها، خیلی از ساختمان‌ها مال ۵۰-۶۰ سال پیش است. راهش اینست معامله کنیم، زمینی بیرون شهر به شما بدهیم، از این قسمت واگذار کنیم شما بفروشید، ساختمان کنید، به‌نفع شماست نو می‌شود ارتش، ساختمان و تجهیزات و شرایط جدید. یک مقداری کمک به شهرداری و مردم و دولت می‌شود. مشکلات مردم حل شود. دوشان‌تپه وسط تهران نشسته، باید برود جای دیگر، جای دیگر مناسب بگیرد، بفروشد. ستاد نیروی هوایی واجب نیست دل شهر باشد با این همه وسایل ارتباطی، قدیم نیست که بخواهیم صدا بزنیم همدیگر را، پادگان‌هایی که داریم، هم شما هم سپاه، یک وقتی می‌بینیم هرچه چشم کار می‌کند، سیم خاردار کشیدند، یک برجک زدند یک سرباز گذاشتند آن بالای سر، دوباره سیم خاردار یک برجک.
اگر قصد ما خدمت به مردم و آبادی کشور هست، همان‌طور که من همه توانم را می‌گذارم برای اینکه S-300 را بیاورم به کشور، همه توانم را در مذاکرات می‌گذارم که یاک ۱۳۰ را یا سوخو ۳۰ را وارد کشور کنم، همه تلاشم را انجام می‌دهم، شما در زمان صلح، نمی‌گویم به دولت کمک کنید، کمک هم نمی‌خواهیم، به خودتان کمک کنید، واقعاً بیایید کاری کنید که به خود شما و به خانواده شما و پرسنل شما کمک بشود.
از طرفی هم نیروهای‌ مسلح ما تا جایی که می‌تواند باید کوچک شود. ما وارد این مقوله نمی‌شویم که چند نفر می‌خواهد، ستادهای شما چند نفر می‌خواهد، همین‌قدر به شما بگویم در دوره جنگ ستاد پدافند هوایی را با کمتر از ۲۰ نفر اداره کردیم، ستاد قرارگاه خاتم‌الانبیاء را هم با کمتر از ۲۰ نفر اداره کردیم. دو تا ستاد دست من بوده، من رئیس ستاد قرارگاه خاتم‌الانبیاء و رئیس ستاد پدافند هوایی بودم، مجموعه پرسنل دو تا ستاد ما ۴۰ نفر نبوده، در همه دوره جنگ که سخت‌ترین دوره بوده اداره کردیم.
تشکیلات وسیع، ساختمان وسیع، پرسنل وسیع می‌خواهیم، حقوق می‌خواهیم، مزایا می‌خواهیم، امکانات و ساختمان می‌خواهیم، واقعاً در دنیا این‌طوری نیست. نمونه می‌گویم رفتم سوئیس یک بیمارستان فعال با این همه مریض صبح تا شب، دو تا اتاق جراحی داشت اما تمام ۲۴ ساعت کار می‌کرد، این دو تا اتاق عمل به‌ اندازه ۲۰ تا اتاق عمل در تهران کار می‌کرد. کارخانه نستله ببینید در سوئیس، ساختمانش مثل یک خانه می‌ماند، این همه تجهیزات، کارخانه‌ای که دارد محصولش را به دنیا صادر می‌کند زمین و جای محدود. ما می‌خواهیم کارخانه درست کنیم، فضای بزرگ، سالن‌های بزرگ، اداره فلان و... نمی‌شود کشور را اداره کرد، به این سبک نمی‌توانیم.
بنابراین من هم به وزیر دفاع، آقای حاتمی سفارش خواهم کرد که هر اقدامی می‌تواند انجام بدهد، برای ما خیلی سخت بود که یک نفر از ارتش بگذاریم در وزارت دفاع، خیلی هم به من فشار آورد، من حق ارتش می‌دانستم که یک دوره ریاست جمهوری‌ام سپاه بوده، دوره بعد ارتش باشد، احساس کردم عدالت همین است. بهایش را هم پرداخت کردیم و می‌کنیم، انجام وظیفه کردم.
آقای حاتمی تلاش کند و ما هم تلاش می‌کنیم برای تجهیز نیروهای مسلح و برای مشکلات آن. شما مستحضر باشید شرایط ما چیست، وضع ما چیست و اداره کشور چقدر سخت است. همدیگر را باید یاری کنیم، کشور را پیش ببریم. کشور پیش می‌رود با سختی‌هایی که هست. کشور ما غیر از تحریم که از اول انقلاب داشتیم، شما نظامی‌ها بیشتر درگیر هستید و می‌دانید، یک تحریم‌های مضاعفی از سال ۸۴ به ما تحمیل شد. تحریم‌های مضاعف سازمان ملل، شما می‌دانید که ما ۲ میلیون و ۲۰۰ هزار بشکه نفت می‌فروختیم، وقتی آمدیم ۹۰۰ هزار بشکه نفت می‌فروختیم. فشار آمد به ما، شرایط سختی به ما تحمیل کرد، جایگاه ما در دنیا و خطراتی که داشتیم.
یک کار بزرگی انجام دادیم، تحریم را برداشتیم، قطعنامه‌ها را برداشتیم، برجام یک کار عظیم و بزرگی در تاریخ سیاسی ایران بود. من به عنوان شعار نمی‌خواهم بگویم، واقعیت تاریخ ایران را ورق بزنید از زمان هوخشتره تا حالا، هیچ‌وقت نبوده دولت ایران در برابر ۶ قدرت جهانی بنشیند و به اهداف خودش دست پیدا کند. کار بسیار عظیم و بزرگی انجام گرفته، حفظ این کار هم بسیار سخت است، امروز عده زیادی می‌خواهند این را بهم بزنند، باید مراقبت و مواظبت کنیم، شما هم وظایف سنگینی بر دوش دارید که باید انجام دهید.
آنچه در پایان می‌خواهم می‌گویم، هم ما به ارتش اعتماد داریم به عنوان نیروی مسلح و مؤمنی که فداکار است برای کشور و سرزمین خودش. هم وظیفه می‌دانیم به نیروهای مسلح و ارتش کمک کنیم. هم به حول و قوه الهی تجهیز خواهیم کرد نیروهای مسلح را قدم به قدم، همان‌طور که در این چند سال چند قدم برداشتیم. در دولت دوازدهم هم ان‌شاءالله قدم‌های بعدی را برخواهیم داشت. اینکه ما باید همدیگر را یاری کنیم، یعنی شما بنشینید و ببینید چه کاری می‌شود کرد به نفع شما و ما باشد، چطوری نوسازی کنیم ارتش را، از هر نظر، از لحاظ معنوی و مادی و تجهیزات، سرمایه‌گذاری ساختمانی. به نظرم راه‌حل وجود دارد باید خودتان فکر کنید و راه‌حل پیدا کنید. خودتان هم باید قانع باشید.
من تجربه کردم در چهار سال اول، فکر می‌کردم خیلی آسان است، به ارتش بگوییم اینجا زمین به ما بدهید می‌خواهیم چیزی درست کنیم به نفع هر دوی ما فوری استقبال می‌کنند؛ نشد. فکر کردم به آقا بگویم و موافق باشند می‌شود که نشد. فکر کردم به ستاد کل و آقای فیروزآبادی بگوییم، او قبول کند حل می‌شود دیدیم نشد. بعد با آقای شاه‌صفی در ناو شما در جنوب بودیم، گفتم کمک کن حل شود. باز هم نشد. کارها خیلی کند پیش می‌رود، باید سرعت عمل به خرج بدهیم، خیلی بخشی و ارتشی و نظامی فکر نکنیم، بیشتر کشوری و ملی فکر کنیم، همدیگر را کمک کنیم ان‌شاءالله حل می‌شود.
امیر سرلشکر موسوی: آقای رئیس‌جمهور بانک حکمت ایرانیان هیچ مشکلی ندارد. اگر آقای سیف گفت مشکل دارد من صبح منحل می‌کنم. در مورد راه‌سازی خودم با آقای آخوندی ما در دبیرستان هم‌میزی بودیم، گفتم در راه‌سازی آنجایی که در کشور کسی نمی‌رود بدهید ما، برای شما انجام بدهیم و کاملاً آمادگی داریم. آموزش و پرورش همین الان هم داریم نیرو می‌دهیم، تعداد زیادی ما به آموزش و پرورش نیرو می‌دهیم. در محرومیت‌زدایی کارهای بزرگی انجام می‌دهیم اما بی‌تبلیغات، مسجد و مدرسه و راه می‌سازیم، اگر حضرتعالی خواستید یک آلبوم می‌دهیم.
سؤال هم دارم اینست که این تنگناها و مشکلاتی که اشاره کردید از محبت شما به ارتش که کم نمی‌کند؟
دکتر روحانی: ما که از ابتدا در کنار شما بودیم، به‌هرحال در سال ۵۸ دوران پیچیده و سختی بر ما گذشت یک عده‌ای در کشور دنبال انحلال ارتش بودند، گروهک‌ها دنبال این کار بودند، امام خیلی کمک کرد و فرمان قاطعی داد. روز ۲۹ فروردین را امام دستور داد به‌ عنوان روز ارتش، اولین ۲۹ فروردین در همان سال ۵۸ اوایلی که ارتش داشت سامان می‌گرفت تشکیل شد. خیلی مسائل داشت ارتش.
من ماجراهای فراوانی در پادگان‌ها و پایگاه‌ها داشتم. ایثار و فداکاری که داشتند، مثلاً رفتیم تحصن، تحصن کرده بودند، هوانیروز کرمانشاه، فرمانده‌ای داشت به اسم سعدی. رفتیم دیدیم تحصن کامل، هیچ خلبانی پرواز نمی‌کند. رفتیم دفترش خدا رحمت کند کشوری و شیرودی را، هر دو در کرمانشاه بودند. کشوری را از قبل انقلاب می‌شناختم، از افسرانی بود که پای منبر ما می‌آمد همان سال‌های ۵۵-۵۶، انقلابی بود. خانه پدرش هم نزدیک خانه ما بود، خیلی هم فعال بود.
شیرودی را من قبل انقلاب نمی‌شناختم. آنجا دیدمش. این دو تا آمدند به من گفتند فلانی چقدر پرواز در روز می‌خواهی، هر چه پرواز می‌خواهی ما دو نفر انجام می‌دهیم، بگذار این‌ها در تحصن باشند. اولاً همان جا که من بودم پرواز را شروع کردند، آن وقت مشکل کردستان داشتیم. بعد هم الحمدالله رفتم بین خلبانان و سخنرانی کردم، چند ساعتی سؤالات آن‌ها را جواب دادم، در نهایت تا شب شکستیم تحصن را. مشکلات خیلی بود اوایل، فرازونشیب خیلی بود. عده‌ای هم بود اخلال می‌کردند، گروهک‌ها رفته بودند داخل این‌ها بازی درمی‌آوردند. در عین حال ارتش به‌نظر من از اول انقلاب امتحان خوبی پس داد، در جنگ خوب امتحانش را پس داد، فداکاری کرد، الان هم همین‌طور، بعد جنگ هم همین‌طور. الحمدالله هم مقام معظم رهبری اعتماد دارد به ارتش، هم وقتی امام بود اعتماد داشت به ارتش. لحنش را همیشه می‌دیدم، ما هم در کنار نیروهای‌ مسلح و ارتش از اول انقلاب بودیم و هستیم و ان‌شاءالله خواهیم بود. ان‌شاءالله موفق باشید.


نظرات شما