عصر قم - شش سال از حمله تروریستی به مرکز آموزشی کوثر دانش در غرب کابل می‌گذرد؛ حمله‌ای که جان ده‌ها دانش‌آموز و نیروی امنیتی را گرفت و خانواده‌های بسیاری را در سوگ فرزندانشان نشاند. با گذشت این سال‌ها، داغ از دست دادن عزیزان همچنان بر دل خانواده‌های قربانیان سنگینی می‌کند.
به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ شش سال پس از حمله تروریستی به مرکز آموزشی کوثر دانش در غرب کابل، خانواده‌های دانش‌آموزان قربانی همچنان در عزای فرزندانشان نشسته‌اند و فقدان عزیزان خود را سوگواری می‌کنند.
شش سال پیش، عصر سوم آبان ۱۳۹۹، مرکز آموزشی کوثر دانش، متعلق به شیعیان افغانستان در غرب کابل، هدف حمله انتحاری قرار گرفت. بر اساس برخی آمارها در این حمله، ۳۶ نفر شامل ۳۳ دانش‌آموز و سه نیروی امنیتی به شهادت رسیدند و نزدیک به ۸۰ دانش‌آموز دیگر مجروح شدند.
این رویداد در ماه‌های پایانی حکومت جمهوریت افغانستان رخ داد. مقام‌های دولت وقت، طالبان را عامل این حمله تروریستی دانستند، اما سخنگوی طالبان در آن زمان این اتهام را رد کرد و گفت که این گروه در حادثه دخالتی نداشته است. بعدها گروه تروریستی داعش مسئولیت این حمله را بر عهده گرفت.
هرچند روایت‌های متفاوتی درباره حمله تروریستی به مرکز آموزشی کوثر دانش مطرح شده است، آنچه همچنان بر دل‌های شیعیان غرب کابل سنگینی می‌کند، این است که دانش‌آموزان، بی‌خبر از حادثه، پس از تعطیلی مرکز آموزشی، کودکانه به سوی خانه‌هایشان حرکت می‌کردند؛ خانه‌هایی که پدران و مادران، مانند همیشه، در انتظار بازگشت فرزندانشان بودند.
محافظی که جان خود را فدا کرد
بر اساس روایت‌های معتبر، پس از تکرار حملات تروریستی به مراکز شیعیان در غرب کابل، مراکز آموزشی تعداد نیروهای محافظ خود را افزایش دادند. مرکز آموزشی کوثر دانش نیز یک محافظ را در ابتدای کوچه و محافظ دیگری را در ورودی مرکز مستقر کرده بود.
هنگامی که عامل انتحاری وارد کوچه مرکز آموزشی شد، محافظ مستقر در ابتدای کوچه به او مشکوک شد و همکارش را در ورودی مرکز آموزشی از موضوع مطلع کرد. این محافظ که محمدحسین نام داشت، پس از شناسایی عامل انتحاری، او را محکم در آغوش گرفت و مواد منفجره همراه وی منفجر شد.
بیشتر دانش‌آموزانی که در این حمله به شهادت رسیدند، نوجوانانی ۱۶ تا ۲۰ ساله بودند که از کابل و مناطق مرکزی افغانستان برای آمادگی در آزمون ورودی دانشگاه‌ها در مرکز آموزشی کوثر دانش درس می‌خواندند؛ اما اکنون، پس از شش سال، از آن دانش‌آموزان برای خانواده‌هایشان تنها قاب عکسی باقی مانده است؛ درد و مصیبتی که هنوز فروکش نکرده و همچنان برای خانواده‌های داغدار کمرشکن است.
خانواده‌های داغدار؛ تنها در برابر رنج و مصیبت
اینکه خانواده‌های داغدار شیعه در کابل پس از شش سال چگونه زندگی می‌کنند و لحظات فقدان فرزندانشان را چگونه تحمل می‌کنند، مشخص نیست؛ اما یک موضوع آشکار است: خانواده‌ها درد خود را به‌تنهایی تحمل می‌کنند و به نظر نمی‌رسد که حکومت یا نهادهای مردمی برای دلجویی و همدردی با آنان اقدامی کرده باشند.
مرکز آموزشی کوثر دانش نخستین مرکز فرهنگی شیعیان نبود که هدف حمله تروریستی قرار گرفت، بلکه پیش از آن نیز مراکز شیعیان هدف حمله قرار گرفته بودند. این سلسله تا سه سال پیش، در دوره حکومت طالبان، نیز ادامه داشت که از جمله می‌توان به حمله تروریستی به مرکز آموزشی کاج اشاره کرد؛ حمله‌ای که در آن ده‌ها دانش‌آموز نوجوان، از جمله دختران، به شهادت رسیدند.
بسیاری از خانواده‌های شیعه‌ای که قربانی حوادث تروریستی شده‌اند، با فقر و تنگدستی مواجه هستند. همچنان این احتمال وجود دارد که در میان این خانواده‌ها، مجروحانی باشند که هنوز دارو مصرف می‌کنند یا به درمان نیاز دارند؛ اما دیده نشده است که حکومت یا سازمان‌های مردمی برای کمک‌رسانی به آنان دست یاری دراز کرده باشند.
ادامه تحصیل؛ امیدی در میان دشواری‌ها
آنچه مایه امید و دلگرمی جامعه تشیع است، این است که مردم و خانواده‌ها، با وجود داغدار بودن و از دست دادن عزیزانشان، کاستی‌های حکومتی و بی‌مهری‌های مردمی، دست از آموزش و پرورش برنداشته‌اند و همچنان این مسیر را ادامه می‌دهند.
شیعیان غرب کابل که از گذشته‌های دور نمادی از تلاش در راه تحصیل و آموزش در افغانستان محسوب می‌شوند، همچنان مراکز آموزشی متعددی در اختیار دارند و کودکان و نوجوانانشان، با وجود مشکلات اقتصادی فراوان و نگرانی‌های امنیتی، به تحصیل مشغول‌اند و به‌عنوان قشری ممتاز در افغانستان شناخته می‌شوند.
................
پایان پیام/