عصر قم - نشانههای خودکشی همیشه آشکار نیستند؛ شناخت تغییرات رفتاری میتواند به نجات فرد در معرض خطر کمک کند.
خودکشی همیشه با یک هشدار آشکار و قابل تشخیص اتفاق نمیافتد؛ گاهی یک جمله درباره مرگ، تغییر شدید رفتار و بیاهمیت شدن برخی مسائل برای فرد، تنها نشانههایی هستند که پیش از یک بحران جدی دیده میشوند. نشانههایی که اگر بهموقع دیده و جدی گرفته شوند، میتوانند فرصتی برای مداخله و کمک به فرد ایجاد کنند.
10 سپتامبر هر سال به عنوان روز جهانی پیشگیری از خودکشی نامگذاری شده است؛ مناسبتی برای افزایش آگاهی درباره نشانههای هشدار و یادآوری اینکه پیشگیری از خودکشی فقط به متخصصان سلامت روان محدود نمیشود و خانواده و اطرافیان نیز میتوانند در شناسایی و کمک به فرد در معرض خطر نقش مهمی داشته باشند؛ سؤال مهم این است که از کجا بفهمیم وضعیت یک فرد نیازمند توجه جدی است و اگر به خودکشی او مشکوک شدیم، دقیقاً چه باید بکنیم؟
چه زمانی باید نگران شویم؟
وجود یک نشانه بهتنهایی به معنای آن نیست که فرد قصد خودکشی دارد؛ با این حال، نشانههای جدید، شدید یا رو به افزایش، بهویژه وقتی چند مورد همزمان دیده میشوند، نباید نادیده گرفته شوند.
در حرفهای فرد به این نشانهها توجه کنید:
• صحبت کردن مکرر درباره مرگ یا مردن
• گفتن جملاتی مانند «دیگر نمیخواهم زنده باشم»
• بیان این احساس که «دیگر هیچ راهی ندارم»
• گفتن اینکه برای دیگران دردسر یا سربار است
• ابراز ناامیدی شدید یا اینکه زندگی دیگر دلیلی برای ادامه دادن ندارد
در رفتار و وضعیت روحی فرد نیز این تغییرات میتواند هشداردهنده باشد:
• اضطراب و بیقراری شدید
• عصبانیت یا تحریکپذیری غیرمعمول
• فاصله گرفتن ناگهانی از خانواده و دوستان
• خداحافظیهایی که با رفتار معمول فرد متفاوت است
• بخشیدن ناگهانی وسایل مهم یا شخصی
• انجام رفتارهای بسیار پرخطر و بیمحابا
• تغییر قابلتوجه در خواب یا اشتها
• افزایش مصرف مواد یا الکل
• جستوجو درباره راههای آسیب زدن به خود یا صحبت و برنامهریزی برای انجام آن
منبع: تسنیم