عصر قم - اطراف شهر کابل که با کوهها احاطه شده، محل سکونت بسیاری از مردم و بهویژه شیعیانی است که از مناطق مرکزی به کابل مهاجرت کردهاند. این افراد به دلیل ارزان بودن خانهها در نزدیکی کوهها ساکن شدهاند و اکنون با خطر جاری شدن سیلاب مواجهاند.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ حوادث طبیعی مانند بارندگیها و سیلابهای ناگهانی در استانهای مختلف افغانستان که طی چند سال اخیر قربانیان بیشماری گرفته، اکنون نگرانیهای تازهای برای ساکنان منطقه شیعهنشین غرب کابل ایجاد کرده است؛ منطقهای که بیشتر خانههای مسکونی آن به دلیل ساختوساز غیراستاندارد در معرض خطر سیلاب قرار دارند.
غرب کابل عصر روز پنجشنبه (۱ مرداد) شاهد بارندگیهای شدید و ناگهانی بود. سیل بسیاری از خیابانهای پرتردد غرب کابل را فرا گرفت و زندگی روزمره خانوادهها و کسبه را برای لحظاتی مختل کرد.
اطراف شهر کابل که با کوهها احاطه شده، محل سکونت بسیاری از مردم و بهویژه شیعیانی است که از مناطق مرکزی به کابل مهاجرت کردهاند. این افراد به دلیل ارزان بودن خانهها در نزدیکی کوهها ساکن شدهاند و اکنون با خطر جاری شدن سیلاب مواجهاند.
شهرک امید سبز، شهرک اتفاق، شهرک مهدیه و منطقه افشار از مناطق پرجمعیت غرب کابل به شمار میروند که طی سالهای اخیر سیلابهای خطرناکی را تجربه کردهاند و خانههای مسکونی بسیاری در آنها از بین رفته است. با وجود آشکار شدن چالشهای شهری، تاکنون اقدام مؤثری نه از سوی مردم و نه از سوی شهرداری کابل برای کاهش خطرات ناشی از سیلاب انجام نشده است.
رجبعلی علیزاده، یکی از ساکنان غرب کابل، به خبرنگار ابنا گفت: سیلابهای ناگهانی به خانههای مسکونی خسارت وارد کرده، اما هنوز مشخص نیست که تلفاتی هم داشته یا نه و نگرانیهایی وجود دارد که سیلاب قربانی گرفته باشد.
وی افزود: رویدادهای طبیعی ناشی از سرازیر شدن سیلاب برای مردم نگرانی ایجاد کرده، زیرا غرب کابل فاقد حفاظ است و حکومت پیشبینی لازم برای جلوگیری از تلفات حوادث طبیعی را انجام نداده است.
برخی دیگر از ساکنان غرب کابل نیز میگویند: کشوری که مسئول نداشته باشد، همین است؛ نه مردم به پیشگیری از خطرات طبیعی توجه دارند و نه حکومت توجه کافی نشان میدهد.
به گفته شماری از ساکنان غرب کابل، عدم توجه به توسعه شهری این منطقه، نشاندهنده تعصب و بیمهری است که از حکومت گذشته تاکنون باقی مانده است.
غرب کابل که منطقهای پرجمعیت محسوب میشود، طی چند دهه از توسعه متوازن محروم بوده است. با وجود آنکه شیعیان در رأس برخی نهادهای دولتی بودند و رهبرانی نیز در نظام گذشته داشتند، این منطقه میلیونی شاهد توسعه و ساختوساز استاندارد نبوده است.