عصر قم - استاد حوزه علمیه، با تأکید بر ابعاد معنوی و اجتماعی پرچمگردانی در تجمعات پس از جنگ رمضان، گفت: پرچم جمهوری اسلامی ایران صرفاً یک نماد ظاهری نیست، بلکه حامل پیام توحید و بیانگر گفتمان مقاومت در برابر ظلم در عرصه داخلی و بینالمللی است.
حجتالاسلام محمد حکمآبادی، استاد حوزه علمیه، در حاشیه حضور در تجمعات شبانه پس از جنگ رمضان و در گفتوگو با خبرنگار سرویس حوزه و روحانیت خبرگزاری رسا، با تبیین مفهوم پرچمگردانی، بهویژه پرچم مقدس جمهوری اسلامی ایران، اظهار کرد: این حرکت در نگاه دینی و اعتقادی حامل پیامها و لایههای معنایی متعددی است .
وی با اشاره به نقش نمادین پرچم جمهوری اسلامی ایران گفت: هنگامی که این پرچم برافراشته میشود و نام مقدس «الله» بر آن نقش بسته است، یادآور شعار بنیادین کشور و آرمان اصلی آن یعنی تحقق توحید و یکتاپرستی است؛ آرمانی که در اندیشه آیتالله جوادی آملی نیز مورد تأکید قرار گرفته و میتوان آن را در امتداد مسیر توحیدی حضرت ابراهیم(ع) دانست که آغازگر یک حرکت الهی و برافرازنده پرچم توحید بوده است. بر این اساس، پرچم صرفاً یک نشان ظاهری نیست، بلکه بیانگر یک مسیر فکری و هدف الهی ریشهدار در اقامه توحید است .
این استاد حوزه علمیه ادامه داد: پرچم در عین حال نمادی از هویت فردی و جمعی محسوب میشود؛ بهگونهای که فرد با در دست گرفتن و برافراشتن آن در تجمعات، خود را ذیل این هویت معرفی میکند و اعلام میدارد که در جبهه توحید قرار دارد، مدافع این ارزشهاست و نسبت به طاغوت و جریانهای مخالف آن، موضع نفی و تبری دارد. این امر میتواند بر انگیزههای فردی اثر گذاشته و موجب تقویت روحیه معنوی افراد شود .
وی افزود: در سطح اجتماعی نیز پرچمگردانی نقش مهمی در تقویت همبستگی مؤمنان دارد و میتواند دلها را به یکدیگر نزدیکتر کند. همچنین این نماد برای نسل جوان و حتی افراد با گرایشهای مختلف، حامل پیام عاطفی و ذهنی بوده و احساس تعلق و انگیزه ایجاد میکند .
حجتالاسلام حکمآبادی با اشاره به بُعد بینالمللی این نماد تصریح کرد: پرچم جمهوری اسلامی ایران در عرصه جهانی نیز بهعنوان نماد هویت و مقاومت شناخته میشود و در رویدادهایی مانند رقابتهای ورزشی یا تجمعات بینالمللی، بیانگر ایستادگی در برابر ظلم و حامل گفتمان مقاومت است .
وی در پایان خاطرنشان کرد: در مجموع، پرچمگردانی صرفاً یک رفتار ظاهری نیست، بلکه واجد پیامها و آثار فرهنگی، اجتماعی و اعتقادی است که گاه بهصورت تدریجی و درونی و گاه به شکل فوری در احساسات افراد بروز پیدا میکند و این موضوع در چارچوب نگاه دینی و با استناد به مبانی قرآنی و روایی قابل تبیین است .