عصر قم - حجت‌الاسلام والمسلمین ملکی با تبیین الگوهای قرآنی رابطه پدر و پسری، بر ضرورت تربیت فرزندانی موحد، شاکر، اهل عمل صالح و مسئولیت‌پذیر تأکید کرد.
به گزارش خبرنگار گروه جمعیت و تعالی خانواده خبرگزاری رسا، حجت‌الاسلام والمسلمین حمید ملکی، قائم مقام مدیر حوزه علمیه قم، در سومین مرحله از سلسله نشست‌های علمی «رابطه پدر و پسری در آینه علم و دین» با موضوع «چالش‌ها و فرصت‌ها، راهکارها و مهارت‌ها»، به بررسی الگوهای پدر و پسری در قرآن کریم پرداخت و با اشاره به اهمیت این رابطه در شکل‌گیری شخصیت فرزندان، اظهار کرد: رابطه پدر و پسر، نخستین بستر انتقال مهارت‌های زندگی فردی و اجتماعی، هویت انسانی و شیوه ارتباط با جامعه است.
وی با بیان اینکه پدر نخستین الگو و اسوه فرزند در مسیر مردانه زندگی کردن است، افزود: رابطه پدر و پسری باید بر پایه عاطفه، محبت، عقل، حکمت و آموزه‌های دینی شکل بگیرد؛ چراکه چنین ارتباطی می‌تواند شخصیتی با اعتمادبه‌نفس، هویت انسانی و الهی در فرزند ایجاد کند.
قائم مقام مدیر حوزه علمیه قم با اشاره به وصیت امیرالمؤمنین علی(ع) به امام حسن مجتبی(ع)، این نامه را الگویی ارزشمند برای همه پدران دانست و تصریح کرد: امیرالمؤمنین(ع) در این وصیت، با زبانی سرشار از محبت، فرزند را پاره تن و امتداد وجودی خود معرفی می‌کند و نشان می‌دهد که پدر باید فرزند را بخشی از وجود خویش بداند و تمام تجربه و توان خود را برای رشد و تعالی او به کار گیرد.
وی ادامه داد: یکی از نکات مهم در این وصیت، توجه به زمان و شیوه انتقال پیام تربیتی است. پدر باید زمانی با فرزند سخن بگوید که او آمادگی شنیدن و پذیرش داشته باشد و بتواند با تمرکز و توجه، از محتوای سخنان بهره ببرد. همچنین پدر حکیم، عیب و نقص فرزند را با صراحت و سرزنش آشکار نمی‌کند، بلکه با شیوه‌ای مناسب، زمینه اصلاح او را فراهم می‌سازد.
حجت‌الاسلام والمسلمین ملکی با تأکید بر اینکه هدف اصلی رابطه پدر و پسری در نگاه دین، تربیت انسان موحد و صالح است، خاطرنشان کرد: اعتمادبه‌نفس، شجاعت و توانایی ارتباط اجتماعی، هرچند از نتایج مطلوب تربیت هستند، اما کافی نیستند؛ بلکه تربیت دینی باید به شکل‌گیری انسانی مؤمن، اهل عمل صالح و مصلح منجر شود که برای اصلاح جامعه نیز تلاش می‌کند.
وی در ادامه با اشاره به آیاتی از سوره احقاف، تربیت قرآنی را زمینه‌ساز پرورش نسلی شاکر، قدرشناس و اهل عمل دانست و گفت: فرزند تربیت‌یافته در چنین خانواده‌ای، از خداوند توفیق شکرگزاری نعمت‌ها، انجام عمل صالح و اصلاح نسل‌های آینده را طلب می‌کند و در عین حال، خود را از کوتاهی و نیاز به توبه بی‌نیاز نمی‌داند.
قائم مقام مدیر حوزه علمیه قم با اشاره به روش تربیتی لقمان حکیم در سوره لقمان، یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های این الگو را استفاده از موعظه همراه با محبت و حکمت دانست و افزود: لقمان با خطاب عاطفی «یا بُنَیَّ» فرزندش را مورد خطاب قرار می‌دهد و در کنار محبت، محتوایی عمیق و مستحکم را به او منتقل می‌کند. پدر نیز باید پیش از نصیحت فرزند، خود به آنچه می‌گوید عمل کند و سخنانش را در قالبی زیبا، متناسب و اثرگذار بیان کند.
وی نخستین محور تربیتی لقمان را توحید و پرهیز از شرک دانست و با اشاره به سفارش قرآن کریم درباره نیکی به پدر و مادر، اظهار کرد: تربیت توحیدی با احترام و احسان به والدین همراه است؛ هرچند در مواردی که والدین فرزند را به شرک و گناه دعوت کنند، اطاعت از آنان جایز نیست.
حجت‌الاسلام والمسلمین ملکی در ادامه، توجه به نظارت دائمی خداوند بر اعمال و نیات انسان، اقامه نماز، امر به معروف و نهی از منکر، صبر، تواضع و رعایت ادب را از دیگر محورهای تربیتی لقمان برشمرد و تأکید کرد: پدر باید فرزند را به گونه‌ای تربیت کند که خود را همواره در محضر خداوند بداند، در برابر سختی‌ها صبور باشد، از تکبر بپرهیزد و در گفتار و رفتار، اعتدال و ادب را رعایت کند. رابطه پدر و پسری زمانی به ثمر می‌رسد که فرزند در مسیر ایمان، اخلاق، عمل صالح و مسئولیت‌پذیری قرار گیرد و بتواند در کنار رشد فردی، برای تعالی و اصلاح جامعه نیز گام بردارد.