عصر قم - در مراسم رونمایی از کتاب «زندگی، اندیشه و میراث علمی آیتالله العظمی سیدمحمدتقی حسینی مدرسی» با تأکید بر پیوند اصالت و معاصرت در فقاهت شیعه گفت: حوزه‌های علمیه باید ضمن پاسداری از میراث علمی گذشته، به دنبال شناخت مسائل جدید و نیازهای جامعه باشند.
به گزارش خبرنگار سرویس فرهنگی اجتماعی خبرگزاری رسا، حجت‌الاسلام سیدمهدی مدرسی، در مراسم رونمایی از کتاب «فقیهی از کربلا؛ بازخوانی اندیشه سیاسی آیت‌الله‌العظمی سید محمدتقی مدرسی»، با اشاره به رونمایی از کتابی درباره زندگی، اندیشه و میراث علمی حضرت آیتالله سیدمحمدتقی حسینی مدرسی اظهار داشت: رونمایی از یک کتاب تنها رونمایی از چند صد صفحه نوشته نیست، بلکه فرصتی برای گشودن دریچه‌ای به یک اندیشه، یک تجربه و بخشی از تاریخ علمی روزگار ماست.
وی ضمن قدردانی از حضور استادان، پژوهشگران و فرهیختگان در این مراسم، ابراز داشت: امروز گرد هم آمده‌ایم تا از اثری رونمایی کنیم که به زندگی، اندیشه و میراث علمی حضرت آیتالله سیدمحمدتقی حسینی مدرسی اختصاص یافته است؛ شخصیتی که برای شناخت او نباید تنها به شرح زندگی یک فقیه معاصر بسنده کرد، بلکه باید او را در امتداد یک جریان دیرپا و زنده در تاریخ فقاهت و اندیشه شیعه دید.
حجت‌الاسلام مدرسی با بیان اینکه هر نسل از فقهای بزرگ، میراث نسل پیش از خود را دریافت کرده و آن را متناسب با نیازهای زمان تعمیق بخشیده است، خاطرنشان کرد: از مکاتب نخستین حدیث و فقه تا شکل‌گیری و بالندگی دانش اصول و از حوزه‌های کهن نجف، کربلا، حله و سامرا تا مکاتب علمی ایران و حوزه‌های امروز، یک حقیقت به روشنی قابل مشاهده است و آن اینکه فقاهت شیعه با حفظ ریشه‌های خود همواره ظرفیت رشد، تکامل و پاسخگویی به مسائل نو را داشته است.
وی با اشاره به جایگاه علمی آیتالله مدرسی تصریح کرد: در شخصیت علمی ایشان، پیوند میان اصالت و معاصرت به شکل برجسته‌ای دیده می‌شود و در نگاه ایشان، فقه تنها مجموعه‌ای از احکام فردی نیست، بلکه دانشی زنده و راهگشاست که باید در متن زندگی انسان حضور داشته باشد، مسائل جامعه را ببیند و برای پرسش‌های واقعی انسان معاصر سخن داشته باشد.
حجت‌الاسلام مدرسی افزود: در کنار نگاه ژرف فقهی، ویژگی مهم دیگری نیز در اندیشه و سیره آیتالله مدرسی دیده می‌شود و آن نگاه امتی و افق وسیع جهانی است؛ دغدغه ایشان هیچ‌گاه در محدوده یک شهر، یک کشور یا حتی یک جغرافیای خاص محصور نمانده و اهتمام به امور مسلمانان جهان، تحولات جوامع اسلامی، سرنوشت ملت‌های مسلمان، چالش‌های فرهنگی و اجتماعی و آینده نسل جوان همواره بخشی از دغدغه‌های فکری و اجتماعی ایشان بوده است.
وی با تأکید بر اینکه عالم دین نمی‌تواند نسبت به آنچه بر امت اسلامی می‌گذرد بی‌تفاوت باشد، گفت: این نگاه جهانی تنها در عرصه اندیشه و سخن باقی نمانده، بلکه در عمل نیز جلوه‌های روشنی یافته است؛ از تأسیس و حمایت از مراکز علمی، فرهنگی و دینی در نقاط مختلف جهان، از نیویورک آمریکا تا آکلند نیوزیلند، تا تألیف صدها کتاب در حوزه‌های مختلف فقه، تفسیر و معارف اسلامی و همچنین مسائل فکری، فرهنگی و اجتماعی.
حجت‌الاسلام مدرسی ادامه داد: اهتمام به تربیت طلاب و تأکید بر گسترش حوزه‌های علمیه مجازی و آموزش معارف اسلامی به زبان‌های گوناگون، همگی حکایت از همان افق جهانی دارد؛ نگاهی که می‌کوشد پیام حوزه‌ها را از محدوده‌های جغرافیایی عبور دهد و با انسان در هر نقطه‌ای از جهان سخن بگوید.
وی با اشاره به ریشه‌های کربلایی این رویکرد اظهار داشت: نکته قابل توجه این است که این افق جهانی، ریشه‌ای عمیقاً کربلایی دارد؛ آیتالله مدرسی با همه گستردگی نگاه خود، فرزند مکتب و حوزه کربلاست؛ شهری که نماد شهادت، قیام، مسئولیت و ایستادگی در برابر ظلم است.
حجت‌الاسلام مدرسی خاطرنشان کرد: گویی از همین خاک است که نگاه فرامرزی معنا می‌یابد؛ چراکه پیام کربلا از آغاز نیز برای یک شهر، یک قوم یا یک نسل نبود. ریشه در کربلاست، اما افق آن جهان است.
وی با اشاره به اهتمام آیتالله مدرسی نسبت به رشد و تحول حوزه‌های علمیه تصریح کرد: حوزه علمیه در این نگرش نهادی نیست که تنها میراث گذشته را حفظ کند، بلکه باید ضمن پاسداری از آن میراث گران‌سنگ، برای آینده نیز عالم تربیت کند.
وی افزود: از این رو، ابتکار در شیوه‌های آموزش و پرورش، گشودن افق‌های تازه علمی، شناخت مسائل جدید و تربیت طلابی که در کنار عمق فقهی و علمی از آگاهی اجتماعی، شناخت زمان و قدرت تحلیل برخوردار باشند، جایگاه مهمی در این تفکر دارد. در یک جمله، حوزه باید ریشه در گذشته داشته باشد، در زمان حال زندگی کند و برای آینده بیندیشد.
حجت‌الاسلام مدرسی با اشاره به اهمیت کتاب رونمایی‌شده گفت: از این منظر، کتابی که امروز رونمایی می‌شود تنها روایت زندگی یک عالم نیست، بلکه می‌تواند دریچه‌ای برای شناخت بخشی از تجربه معاصر فقاهت شیعه باشد.
وی خاطرنشان کرد: کتاب‌ها زمانی حقیقتاً زنده می‌شوند که پس از انتشار، پرسش بیافرینند، اندیشه برانگیزند و راه را برای پژوهش‌های تازه باز کنند و امیدوارم این اثر نیز چنین سرنوشتی داشته باشد.