از «مصائب خودساخته» چه میدانید؟

عصر قم - در زندگی، مصائب زیادی دامن انسان را می گیرد که عامل اصلی اش خود او است، منتها برای تبرئه خود، تنبلی ها و سستی های خود را به گردن عوامل دیگر می اندازد و تقصیر را متوجّه مشیّت الهی می کند. مصائبی را حکومت های جبّار دامن گیر مردم می کنند، بسیاری از بلاها ناشی از شکم پرستی و هوای نفس، ترک مطالعه و مشورت کافی، خودخواهی و استبداد به رأی خود انسان و یا ترک جهاد است. ضمن اینکه بی نظمی ها همیشه عامل بدبختی بوده و اختلاف همیشه مصیبتزا و بدبختی آفرین است.

خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا: در زندگی مصائب زیادی دامن انسان را می گیرد که عامل اصلی اش خود او است، منتها بسیاری از افراد برای این که خود را تبرئه کنند و ندانم کاری ها و تنبلی ها و سستی های خود را نادیده بگیرند و به گردن عوامل دیگر بیندازند، همه اینها را به حساب قضا و قدر الهی گذاشته و تقصیر را متوجّه مشیّت الهی می کنند و به دنبال آن، گاه عدالت خداوند را هم زیر سؤال می برند، در حالی که اگر درست بنگریم بسیاری از حوادث دردناک و ناکامی ها و مصائب در زندگی مردم از مشکلات خود ساخته است و فرد یا جامعه، عامل اصلی و مقصر واقعی هستند، هر چند خود را ظاهراً تبرئه می کنند.
مصائبی که از سوی حکومت های جبّار دامن مردم را می گیرد معمولا از این قبیل است؛ چراکه ظالمان و جباران افراد معدودی هستند، این سکوت و تسلیمِ بی دلیل و گاه همکاری مردم با آنها است که به آنها نیرو و توان می بخشد که بر گُرده مردم سوار شوند و هزار گونه بدبختی برای آنها بیافرینند.
بسیاری از بیماری ها ناشی از شکم پرستی و هوای نفس است، بسیاری از شکست ها و ناکامی ها از ترک مطالعه و مشورت کافی سرچشمه می گیرد و عامل اصلی‌اش خودخواهی و استبداد به رأی خود انسان است. عامل بسیاری از ناکامی ها، سستی و تنبلی و ترک جهاد و تلاش و کوشش است. بی نظمی ها همیشه عامل بدبختی بوده و اختلاف و پراکندگی و تفرقه همیشه مصیبت زا و بدبختی آفرین است. عجب این است که بسیاری از مردم این روابط علّت و معلولی را فراموش کرده و همه را به حساب دستگاه آفرینش می گذارند.
علاوه بر اینها بسیاری از مصائبی که در جوامع بشری دیده می شود نتیجه ظلم بعضی بر بعض دیگر یا گروهی بر گروه دیگر است، فی المثل اگر می شنویم در عصر و زمان ما هر سال حدود پنجاه میلیون نفر از گرسنگی می میرند یا جمعیتی بیش از این به خاطر سوء تغذیه گرفتار انواع بیماری ها هستند، به خاطر این نیست که خداوند لطف خود را از آنها دریغ داشته؛ بلکه به خاطر این است که گروه دیگری از مردمِ دنیا از آزادی خدادادی سوء استفاده کرده و دست به غارت و چپاول حقوق دیگران زده اند و استعمار و استثمار این گروه، سبب استضعاف آن گروه شده است؛ این مرگ و میر ناشی از گرسنگی و بیماری های زائیده از آن در حالی است که در کشورهای ثروتمندِ از خدا بی خبر، بسیاری از مواد غذائی را سالم به دریا می ریزند و مقدار زیادتری را ضایع کرده و به زباله دان ها می ریزند و بر اثر افراط در پرخوری به انواع بیماری های ناشی از آن گرفتار شده اند.
همچنین اگر می بینیم کودکانی به خاطر گناهان پدران و مادران مانند مشروب خواری یا به خاطر سوء تغذیه و مانند آنها گرفتار نقص عضو یا بیماری های مختلف می شوند، این ظلمی است که پدر و مادر یا مسئولان جامعه در حق چنین کودکانی روا داشته اند و درست به این می ماند که پدری خنجر بردارد و چشم فرزند شیرخوار خود را کور کند و یا جبارانی همچون فرعون، نوزادان را سر ببرند.
هیچ یک از اینها را نمی شود به حساب کار خداوند گذاشت؛ بلکه همه اینها مصائب خود ساخته است که انسان برای خودش یا دیگران فراهم ساخته است. (۱)
پی نوشت:
(۱). پیام قرآن، مکارم شیرازی، ناصر، با همکاری جمعی از فضلاء، دار الکتب الاسلامیه، تهران، ۱۳۸۶ ش، چاپ نهم، ج ۴، ص ۵۲۲.