جامانده‌های کربلا؛ درد دل شیعیان افغانستان که هرسال از قافله اربعین جا می‌مانند

عصر قم - ای حسین... در افغانستان، دل‌هایی هستند که از کودکی آرزوی بین‌الحرمین را در سینه پرورانده‌اند؛ اما جنگ، فقر، آوارگی، بی‌مدرکی، غربت و هزار مانع، هر سال میان آن‌ها و حرمت دیوار کشیده است.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ شیعیان افغانستان که به دلیل مشکلات فراوان، هرساله از خیل عاشقان حسینی در اربعین جا می‌مانند، زبان به درددل با امام حسین(ع) باز کرده و جملات ذیل را با سوز فراق بر زبان جاری کردند:
جامانده‌های کربلا
تحمل کن، ای شیعه‌ی افغانستان...
تو سال‌هاست که با «یا حسین» نفس می‌کشی،
اما هر اربعین، سهمت فقط تماشای زائرانی است
که از کنار رؤیایت عبور می‌کنند...
چه تلخ است...
وقتی صدای «لبیک یا حسین» از تلویزیون و تلفن‌ها می‌آید،
اما تو، گوشه‌ای از غربت،
اشک‌هایت را پنهان می‌کنی تا کسی نفهمد
که دلت هم زائرِ کربلاست.
ای حسین...
در افغانستان، دل‌هایی هستند
که از کودکی آرزوی بین‌الحرمین را در سینه پرورانده‌اند؛
اما جنگ، فقر، آوارگی، بی‌مدرکی، غربت و هزار مانع،
هر سال میان آن‌ها و حرمت دیوار کشیده است.
مادرانی هستند
که فقط یک آرزو دارند؛
پیش از آنکه چشم از دنیا ببندند،
یک‌بار ضریح تو را ببوسند...
اما سال‌ها می‌گذرد
و این آرزو همچنان در گوشهٔ دلشان خاک می‌خورد.
جوانانی هستند
که تمام دارایی‌شان،
یک پرچم سیاه،
یک تسبیح،
و قلبی شکسته برای حسین است...
وقتی کاروان‌ها راهی کربلا می‌شوند،
ما هم راه می‌افتیم...
نه با پاهایمان،
بلکه با اشک‌هایمان...
هر قدمی که زائری برمی‌دارد،
انگار تکه‌ای از دلِ ما هم همراه او می‌رود.
یا اباعبدالله...
اگر قسمتِ ما نرسیدن است،
اگر ناممان هر سال در میان جاماندگان نوشته می‌شود،
اگر گذرنامه‌هایمان مُهرِ کربلا نمی‌گیرد،
پس لااقل دل‌هایمان را از حرمت دور مکن...
ما از دور سلام می‌دهیم؛
از میان کوه‌های افغانستان،
از کوچه‌های غریبِ مهاجرت،
از اتاق‌های کوچکِ غربت...
سلام بر تو، ای حسین...
و باور داریم
روزی خواهد رسید
که دیگر هیچ شیعه‌ای حسرتِ کربلا را به دل نداشته باشد؛
روزی که اشکِ انتظار،
جای خود را به اشکِ زیارت بدهد...
تا آن روز...
ما جامانده‌ایم،
اما دل‌هایمان سال‌هاست
زیر گنبد طلایی تو زانو زده است...
منبع: صفحه فیسبوک «نسیم کربلا»
.................
پایان پیام/