کربلای دل، گاه از کربلای ظاهری نورانی‌تر است

عصر قم - استاد سطوح عالی حوزه علمیه، با تأکید بر اینکه ارزش زیارت اربعین تنها به حضور جسمانی در کربلا محدود نمی‌شود، گفت: چه‌بسا حسرت صادقانه زیارت و اشتیاق قلبی به امام حسین(ع)، انسان را به مقامات معنوی برساند که گاهی از حضور ظاهری نیز نورانی‌تر و پرفضیلت‌تر است.

به گزارش خبرگزاری اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ حجت‌الاسلام وحیدی، کارشناس فقه و اصول و استاد سطوح عالی حوزه علمیه، در گفت‌وگو با خبرنگار ابنا با تأکید بر جایگاه معنوی زیارت اربعین، اظهار داشت: چه‌بسا توفیقات، فضیلت‌ها، ثواب‌ها و نورانیت‌های بزرگی نصیب کسانی شود که تنها حسرت حضور در این سفر را در دل دارند؛ دل‌هایی که با اشتیاق زیارت گرم می‌شود و چشمانی که از فراق کربلا اشکبار می‌گردد.
وی با اشاره به شخصیت اویس قرنی افزود: اویس قرنی، عزیزکرده رسول خدا(ص)، با همین عشق و اشتیاق به زیارت، به مقامات بلندی از قرب الهی دست یافت، در حالی که در ظاهر هرگز به آرزوی دیدار پیامبر(ص) نرسید. این حقیقت، جلوه‌ای از فرمایش پیامبر اکرم(ص) است که «نیت مؤمن از عمل او برتر است».
استاد سطوح عالی حوزه ادامه داد: خدا می‌داند پیرزن‌ها، پیرمردها و کسانی که به دلیل مشکلات مالی، جسمی یا شرایط خانوادگی امکان حضور در پیاده‌روی اربعین را ندارند، چه کربلایی در دل دارند و چه اشتیاقی در جانشان موج می‌زند. چه‌بسا همان کربلای قلبی، از کربلای ظاهری که ما گمان می‌کنیم به آن رسیده‌ایم، نورانی‌تر و ارزشمندتر باشد.
وی با اشاره به این بیت شعر که «مشهد، مدینه، کربلا را خودت دریاب؛ جانان تو هستی، گنبد و گلدسته بی‌جان است»، تصریح کرد: ما به زیارت گنبد و گلدسته می‌رویم تا به آن حسین نورانی که در قلب‌ها حضور دارد، برسیم؛ همان حقیقتی که در روایات از آن با تعبیر «قبره فی قلوب من والاه» یاد شده است.
حجت‌الاسلام وحیدی در عین حال، بر اهمیت حضور در زیارت اربعین برای کسانی که توانایی آن را دارند، تأکید کرد و گفت: هر کس که می‌تواند، نباید خود را از این توفیق محروم کند. اگر کسی نمی‌خواهد ناکام از دنیا برود، به هر سختی و زحمتی که شده، خود را به این مسیر برساند؛ خسته شود، اندکی آفتاب بر چهره‌اش بنشیند و برای امام حسین(ع) رنج سفر را تحمل کند.
وی با اشاره به دعای امام صادق(ع) درباره زائران اربعین افزود: امام صادق(ع) در حق زائران دعا می‌کردند: خدایا بر آن چهره‌هایی که آفتاب رنگ پوست آنان را دگرگون کرده است، رحمت فرست. حیف است انسان بتواند خود را مشمول چنین دعایی کند اما این فرصت را از دست بدهد.
این استاد حوزه خاطرنشان کرد: البته اگر کسی واقعاً ناتوان باشد و امکان حضور در این سفر را نداشته باشد، هرگز از قافله عشق عقب نمانده است. در روایات آمده است که اگر کسی نمی‌تواند به زیارت برود، بر بام خانه خود بایستد، رو به سوی کربلا کند و سه مرتبه بگوید: «السلام علیک یا اباعبدالله». امید است که همه ما در شمار زائران حقیقی و قلبی امیرالمؤمنین(ع) و سیدالشهدا(ع) ثبت شویم.
وی با بیان اینکه قصه، قصه حضور است، اظهار داشت: حقیقت دین با حضور انسان در عالم معنا گره خورده است. گاهی انسان در گوشه خانه، در دل یک رنج یا در خلوتی عاشقانه، حضوری را تجربه می‌کند که شاید برخی با وجود حضور جسمانی در کنار ضریح مطهر نیز به آن دست نیابند.
وحیدی ادامه داد: آنچه اهل‌بیت(ع) به ما آموخته‌اند این است که بعد منزل نبود در سفر روحانی. گاهی یک آه برخاسته از دل سوخته و حسرت‌زده، از صدها زیارت ظاهری ارزشمندتر است؛ البته این به معنای کم‌اهمیت بودن زیارت نیست، بلکه نشان می‌دهد که اصل، حضور قلب و اخلاص است.
وی در بخش دیگری از سخنان خود، با تأکید بر پیوند میان حضور قلب و حرکت جسمانی، گفت: نباید اهمیت حرکت قلبی را بهانه‌ای برای کمرنگ کردن ارزش حضور جسمانی قرار داد. برخی می‌گویند دلت پاک باشد کافی است، اما حقیقت آن است که جسم نیز باید در مسیر محبوب به حرکت درآید؛ چرا که بسیاری از باورهای قلبی در سایه همین رنج و سختی شکل می‌گیرد.
وی افزود: هنگامی که انسان در گرما، سرما، خستگی و سختی راه برای امام حسین(ع) قدم برمی‌دارد، باورش به کرامت و لطف آن حضرت عمیق‌تر می‌شود و با خود می‌گوید: محال است حسین(ع) مرا بی‌پاسخ بگذارد. همین باور، ثمره تحمل سختی در راه محبوب است.
استاد حوزه با اشاره به نمونه‌هایی از عشق و معرفت زائران گفت: روز عاشورا نوجوانی را دیدم که با وجود خستگی، حاضر نشد سوار خودرو شود و گفت: امروز عاشوراست؛ بگذار برای امام حسین(ع) اندکی سختی بکشم. این روحیه، نشان می‌دهد که عاشق، همواره به دنبال بهانه‌ای برای خدمت و تحمل رنج در راه محبوب است.
وی تأکید کرد: اسلام هرگز انسان را به بلاطلبی دعوت نمی‌کند، اما وقتی کسی برای محبوب خود سختی را می‌پذیرد، قلبش آمادگی بیشتری برای دریافت عنایات الهی پیدا می‌کند. از همین روست که نماز شب، سجده، رکوع، پیاده‌روی اربعین و دیگر عبادت‌ها، همگی جسم را به حرکت درمی‌آورند تا دل نیز همراه آن حرکت کند.
وحیدی با اشاره به حال و هوای اربعین گفت: زائران اربعین، نورانیت و طهارتی را تجربه می‌کنند که حاصل همین مجاهدت جسمی و روحی است. چهره‌های آفتاب‌سوخته، پاهای خسته و دل‌های مشتاق، همه نشانه‌های این مسیر نورانی‌اند.
وی در ادامه، با اشاره به جایگاه امامت در زندگی مؤمن، اظهار داشت: حقیقت امت، با امام معنا پیدا می‌کند. همان ندای «هل من ناصر» که در عاشورا طنین‌انداز شد، امروز نیز دل‌های عاشقان را بی‌قرار می‌کند و آنان را به حرکت وا می‌دارد؛ چه در مسیر اربعین و چه در هر صحنه‌ای که دفاع از حق و ولایت در آن مطرح باشد.
............
پایان پیام/ ۲۱۸