عصر قم - مجموعهای از روایتهای مردمی در پویش ملی «۱۰۰۱ روایت» خبرگزاری رسا، از زوایای گوناگون به بازخوانی زندگی، مجاهدت و بدرقه باشکوه رهبر شهید میپردازد.
به گزارش خبرنگار سرویس فرهنگی و اجتماعی خبرگزاری رسا، مجموعهای از روایتهای مردمی در پویش ملی « ۱۰۰۱ روایت» خبرگزاری رسا، از زوایای گوناگون به بازخوانی زندگی، مجاهدت و بدرقه باشکوه رهبر شهید میپردازد؛ روایتهایی که از سالهای شکنجه و مبارزه تا حضور میلیونی مردم در ایران و عراق، از همبستگی امت اسلامی تا بازتابهای بینالمللی این رخداد را در پرتو وعده الهیِ عزت مؤمنان به تصویر میکشد و نشان میدهد چگونه یک عمر مقاومت، به سرمایهای تاریخی برای وحدت، هویت و بیداری ملتها تبدیل شده است.
از شکنجه ساواک تا عزت امت؛ تحقق وعده الهی
آن روز که سید علی حسینی خامنهای در زندانهای محمدرضا پهلوی، مظلومانه و غریبانه شکنجه میشد تا حدی که فرزند خردسالش مصطفی، او را نمیشناخت، چه کسی میتوانست امروز را پیشبینی کند بجز کسی که از عمق جان این آیهی شریفه را باور داشت:
قُلِ ٱ للَّهُمَّ مَ ٰ لِکَ ٱ لْمُلْکِ تُؤْتِی ٱ لْمُلْکَ مَن تَشَآءُ وَتَنزِعُ ٱ لْمُلْکَ مِمَّن تَشَا ٓ ءُ وَتُعِزُّ مَن تَشَا ٓ ءُ وَتُذِلُّ مَن تَشَا ٓ ءُ ۖ بِیَدِکَ ٱ لْخَیْرُ ۖ إِنَّکَ عَلَى ٰ کُلِّ شَیْء ࣲ قَدِیر ࣱ (٢٦) سوره آل عمران
بگو: خدایا! اى مالک همه موجودات! به هر که خواهى حکومت مى دهى و از هر که خواهى حکومت را مى ستانى، و هر که را خواهى عزت مى بخشى و هر که را خواهى خوار و بى مقدار مى کنى، هر خیرى به دست توست، یقیناً تو بر هر کارى توانایى
ع. دلاوری
میلیونها عزادار؛ خشمِ بیاثرِ ترامپ
تصویرِ میلیونها انسانِ عزادار در خیابانهای ایران و عراق، در اذهانِ جهانیان برای همیشه زنده خواهد ماند؛ جمعیتی بیکران که در سوگِ رهبرشان به هم پیوستند و حماسهای ماندگار آفریدند. همین صحنهی باشکوه، ترامپ را به خشم آورد؛ چراکه او که همیشه بر ایجادِ شکاف میانِ ملتهای منطقه تکیه داشته، ناگهان با تصویری روبهرو شد که در هیچیک از معادلاتِ سردِ واشنگتن نمیگنجید: پیوندی ناگسستنی که با تهدید سست نمیشود و با توهین رنگ نمیبازد. عصبانیتِ او نه از یک سیاست، که از نظارهی این همبستگیِ عظیم سرچشمه میگیرد؛ همبستگیای که در دلِ عزاداری، قدرتِ مقاومت را به رخِ دشمن کشید.
ترامپ که هرگاه در برابرِ واقعیتهای منطقه به بنبست میخورد، به ادبیاتِ تحقیر و تهدید پناه میبرد، این بار نیز با ناسزاگویی به ایران و گفتنِ واژههایی چون «اتلاف وقت»، سعی کرد ناکامیِ خود را بپوشاند. اما این فریادهای خشمآلود، بیش از آنکه نشانی از اقتدار داشته باشد، گواهِ استیصالِ مردی است که میبیند معادلات به سودِ او پیش نمیرود. او هنوز تکرار میکند که اجازهی دستیابیِ ایران به سلاح هستهای را نمیدهد، غافل از اینکه این ادبیاتِ فرسوده، سالهاست که تنها برای مصرفِ داخلیِ آمریکا و فشارِ روانیِ توخالی تکرار میشود و امروز دیگر کسی آن را جدی نمیگیرد.
اظهاراتِ تازهی او دربارهی پایانِ توافقنامهی همکاری نیز، جز تأکید بر همان حقیقتِ همیشگی نیست: هرگاه پایِ میزِ مذاکره مینشینند، پیمانشکنیِ طرفِ آمریکایی بزرگترین مانع است. کشوری که توافق را تنها اهرمی برای فشارِ لحظهای میبیند، هرگز نمیتواند مسیری پایدار برای همکاری ترسیم کند. اما فراتر از همهی این حرفها، آنچه بیش از هر چیز ترامپ را به لرزه درآورده، همان حضورِ باشکوهِ میلیونها نفری است که در ایران و عراق، در سوگِ رهبرشان، وحدتِ خود را به نمایش گذاشتند؛ صحنهای که هرگونه تصویرسازیِ رسانهایِ دشمن را در هم شکست و ثابت کرد سرمایهی اجتماعیِ این ملتها، از هر تهدیدی نیرومندتر است.
هرچه ترامپ خشمگینتر فریاد میزند، بیشتر پرده از ناتوانیِ خود برمیدارد؛ چراکه این خشم، زاییدهی دیدنِ صحنهای است که او هرگز نمیخواست رقم بخورد. و در این میان، کلامِ آتشینِ شهید بهشتی، پاسخی است که طنینِ آن در گوشِ تاریخ میپیچد؛ آنجا که با صلابت فرمود:
«ای آمریکا !!! از دست ما عصبانی باش و از این عصبانیت بمیر !!!»
عصبانیتی که ریشه در حضورِ زندهی مردم دارد، جز زوال، سرانجامی نخواهد داشت و همین، بزرگترین نوید برای راهی است که با خونِ شهیدان آبیاری شده است.
مریم غازی اصفهانی
قرارمان این نبود؛ روایتی از داغ بیپایان فراق
میگویند با گذر زمان داغ فراق کم کم رنگ میبازد و جای خود را به روزمرگی میدهد، اما مگر میشود...
مگر میشود تو را از یاد برد؟
مگر میشود مردی را فراموش کرد که همه عمرش را وقف ایران و اسلام کرد؛ رهبری که با وجود همه زخمزبانها، سختیها و دشمنیها، تا آخرین لحظه بر عهدش ایستاد و ایستادگی را معنا کرد!
اما آقاجان... قرارمان این نبود
قرار نبود شما را تشییع کنیم
قرار بود ما جای فدای شما باشیم
آرزوی ما این بود که روزی شما بر پیکرمان نماز بگذارید، یا در قطعه بهشت شهدا بر سر مزارمان حاضر شوید
طبق فرمایش سید مقاومت، به شما "خداحافظ" نمیگوییم بلکه میگوییم: «به امید دیدار»!
شگفتانه نجف؛ روحانیت عراق در بدرقه رهبر شهید
روحانیت معظم عراق معمولا کاری با سیاست ندارند و اکنون این همه عالِم،
پای کار یک رهبر کاملا سیاسی-معنوی آمده اند!!!
شگفتانه های عراق ادامه دارد...
هر کسی که در عراق می شناسم از جریان های مختلف، پای کار آقا آمده و همه شگفت زده اند.
تعداد عکس و فیلم های ارسالی از عراق بسیار بالاست.
جهان عرب به لرزه افتاده.
این آقا قرار است کار را تمام کند
از شکست غربگرایی؛ استقلال، رمز عزت ملتها
گویی امروز، یکی از مهمترین روزهای تاریخ شیعه بود ...
قدرت امام و مرجعیت شیعه را؛
- جهان استکبار دید؛
- آمریکا و اسرائیل دیدند؛
اروپاییهای زبون دیدند؛
- دانشگاهیان در تئوریهای بیتوجه به جامعه ایرانی - شیعی دیدند؛
- دروغپردازان و تهمتزنندگان به سید علی دیدند؛
- وادادگان و خودتحقیرهای وطنی دیدند؛
این همه دیدند و از سویی دیگر همهی مدافعان ایران نیز دیدند و جان گرفتند. ۱۰۰ جان به جانشان اضافه شد و حالا مستحکمتر از قبل آمادهی دفاع از چیزی هستند که خمینی کبیر ساخته و خامنهای شهید آن را به عزت و شکوه و جلال رسانده. حالا همه دوباره متحدند برای دفاع از وطن و ایستادگی جلوی ترامپ و سگ هارش در منطقه ...
حمید
راز شکست غربگرایان سکولار
در مذاکرات ، در اقتصاد ، در فرهنگ و ... در یکصد سال گذشته در کل جهان اسلام :
وقتی همه افکار و سیاست داخلی و خارجی و ارادهی تو را دشمن تو تهیه و دیکته کند
و برنامه و سلاحت را کارخانهی او بسازد،
و منافع غرب بر منافع ملی مقدم باشد نه پشت میز مذاکره عزت داری و
نه در میدان جنگ فتح.
و نه در اقتصاد و فرهنگ موفقیتی ،
تا زمانی که «استقلال فکری و عملی » (یعنی اتکا به داشتههای بومی خودمان) جایگزین «تقلید وابسته» نشود، این شکستها تکرار خواهد شد.
راه پیروزی، نه در شرق است و نه غرب تقلیدی؛ راه پیروزی، ایستادن روی پای خود و تکیه بر ملت خود است.»
راهی که خامنهای پیمود و محبوب عالم و آدم شد و دشمنان ملت ها را با خون رسوا کرد و بیداری ملت ها را رقم زد.
بلی عزیزان گفتمان و پارادایم استعماری
کدخداپرستی باید حذف شود تا عزت و عدالت و امنیت شکل بگیرد.
تشییع در عراق؛ روایت امتسازی فراتر از مرزها
استانداری کربلا در تبلیغات شهری خود ورود اولین زائر اربعین حسینی در سال جاری را خیر مقدم گفته است؛ «الشهید القائد آیه الله العظمی السید علی الخامنئی».
بیراه نیست اگر تشییع رهبر شهید انقلاب در شهرهای عراق را در ادامه فرهنگ اربعین حسینی تلقی کنیم؛ بزرگترین تجربه عملی امتسازی در دوران معاصر که رهبر شهید انقلاب بر ظرفیت تمدنسازی معجزهآسای آن تأکید بسیار داشتند: «اگر از این ظرفیتها استفاده شود، امت اسلامی به اوج عزت خواهد رسید.»
تشییع پیکر رهبر شهید ایران در عراق، یکی از معنادارترین رخدادهای بینالمللی دهههای اخیر است. مراسمی که نشان میدهد رابطه دو کشور از جنگ تحمیلی در چارچوب دو دولت به همبستگی دو ملت در چارچوب نظام امت و امامت تبدیل شده است.
در نظریات کلاسیک روابط بینالملل، ایران و عراق دو کشور مستقل هستند که در طول تاریخ تعارض منافع شدیدی هم داشتهاند و به تازگی یکی از طولانیترین و پرهزینهترین جنگهای متعارف قرن اخیر را از سر گذراندهاند. جنگی که طبعا باید به دشمنیهای چندنسلی منجر شده باشد. بهویژه اینکه اتفاقا مهمترین هدف بانیانش تعمیق شکاف میان دو کشور و تقویت هویت عربی در برابر صدور انقلاب بود.
اما وقتی فراتر از تعاریف خشک دولتملت و مرزهای جغرافیاییاش، رابطه میان مردم منطقه مبتنی بر هویتی بالادستی، مثل اشتراک در فرهنگ و اعتقادات باشد، چنین اختلافاتی رنگ میبازد و جای خود را به همگرایی، همدردی و ایثار میدهد. بر این اساس این جنگ هشتساله، هیچگاه به روایت غالب رابطه دو ملت تبدیل نشد.
اندک خاطرات سیاه جنگ نیز طی دو دهه گذشته با راهپیمایی اربعین به حاشیه رانده شده و اعتماد میان دو ملت تا حد زیادی بازیابی شده است. حالا مرزهای ایران و عراق امنتر و مردمیتر از هر مرز دیگری هستند و نگاههای امنیتی جای خود را به همکاریهای مردمی و شبکهای از ارتباطات دینی، فرهنگی و اجتماعی داده است. همان شبکهای که ظرفیت برگزاری مراسمی مشترک برای یک رهبر دینی و سیاسی را ایجاد کرده است.
این نظام امت و امامت است که میتواند فراتر از مرزهای سیاسی، مرزهای تمدنی را ترسیم کند و به انسانها هویتی فرامرزی بخشد. تا جاییکه میلیونها ایرانی و عراقی بدون آنکه ملیت خود را کنار بگذارند، ذیل هویت «امت حسینی» با یکدیگر تعامل میکنند، در برابر دشمن داعشی مبارزه میکنند و خونشان ممزوج میشود، شهدای مشترکشان را در ایران و عراق تشییع میکنند و حالا رهبر یک کشور بر دوش مردمان کشور دیگر تشییع میشود.
رابطهای که سالها با جبهه و جنگ، خاکریز و مرز روایت میشد، امروز با اربعین، زیارت، خدمت و تشییع مشترک شناخته میشود که میتواند دگرگونیهای عمیقی را در هویت و حافظه تاریخی بخشی از جهان تشیع روایت کند.