وقتی وفاداری زیر تهدید گرفته می‌شود؛ بحرین و بحران مشروعیت

عصر قم - پایگاه خبری «مرآه البحرین» در گزارشی به روند سرکوب شیعیان بحرین از سپتامبر ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶ پرداخت و نوشت که مقامات بحرینی در ادامه سیاست‌های خود، پس از بازداشت ده‌ها شهروند، در ۲۷ آوریل ۲۰۲۶ تابعیت ۶۹ نفر را سلب کردند و در ۷ مه نیز مجلس نمایندگان این کشور با اکثریت آرا، عضویت سه نماینده معترض به این اقدام را لغو کرد.

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی اهل‌بیت(ع) ـ ابنا ـ در سپتامبر ۲۰۲۴ و با افزایش تنش در منطقه پس از شهادت سید حسن نصرالله، دبیرکل حزب‌الله، بحرین شاهد تحرکات امنیتی و سیاسی گسترده‌ای بود که در پی راهپیمایی‌ها و بیانیه‌هایی علیه تجاوز آمریکا و اسرائیل به لبنان صورت گرفت.
در ۲۹ سپتامبر، راشد بن عبدالله آل خلیفه، وزیر کشور بحرین، با انتشار بیانیه‌ای از شهروندان خواست آنچه را «روحیه ملی و مسئولیت‌پذیری» خواند، رعایت کنند و در شرایط برگزاری راهپیمایی‌های اعتراضی به شهادت نصرالله، امنیت و نظم عمومی را حفظ کنند.
با آغاز جنگ منطقه‌ای در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶ و حملات آمریکا و اسرائیل به ایران، در پاسخ، ایران پایگاه‌های آمریکایی در برخی کشورهای خلیج فارس از جمله بحرین که میزبان مقر ناوگان پنجم آمریکاست را هدف قرار داد. با گسترش پیامدهای این درگیری، مقامات بحرین سرکوب شیعیان این کشور را تشدید کردند.
در همین چارچوب، پس از بازداشت ده‌ها شهروند طی دو سال، وزارت کشور بحرین در ۲۷ آوریل ۲۰۲۶ اعلام کرد که تابعیت ۶۹ نفر از جمله اعضای خانواده‌هایشان را سلب کرده است. مقامات، این افراد را به ابراز همدلی با ایران و تمجید از اقدامات آن و همچنین ارتباط با نهادهای خارجی متهم کردند.
در ۷ مه، اختلاف به داخل پارلمان بحرین کشیده شد و مجلس نمایندگان با اتفاق آرا، عضویت سه نماینده به نام‌های عبدالنبی سلمان، ممدوح الصالح و مهدی الشویخ را به دلیل مواضعشان درباره سلب تابعیت لغو کرد. موضع این سه نماینده، اعتراض به اقدامات مربوط به تابعیت و این پرسش بود که «گناه فرزندان یک شهروند چیست اگر پدرشان با جمهوری اسلامی ابراز همدلی کرده باشد؟»
در بامداد شنبه ۹ مه ۲۰۲۶، طرح سرکوب با حمله به بیش از ۴۰ منزل و بازداشت علمای دینی از جمله علمای ارشد با اتهامات ناروا ادامه یافت. این اقدام با هدف ایجاد رعب در میان شیعیان و وادار کردن آنها به اعلام وفاداری به پادشاه و نظام انجام شد.
مرآه البحرین در ادامه می‌پرسد: آیا وفاداری که با تهدید گرفته می‌شود، وفاداری واقعی است یا صرفاً امضایی است که قدرت بر شهروندان خود تحمیل می‌کند؟ وفاداری با ترس ساخته نمی‌شود و مشروعیت با امضاهایی که تحت فشار دستگاه‌های امنیتی گرفته می‌شود، به دست نمی‌آید. مشروعیت سیاسی در جوهر خود با ارعاب اعطا نمی‌شود، بلکه از اراده آزاد شهروندان و توانایی آنها برای بیان، انتخاب و مشارکت سیاسی بدون ترس از مجازات سرچشمه می‌گیرد.
این رسانه بحرینی در ادامه با اشاره به پیشینه این روند نوشت: در ۹ مارس ۲۰۱۲، راهپیمایی «لبیک یا بحرین» پس از سخنرانی پادشاه برگزار شد که در آن شیعیان را «گروه اندک» خوانده بود. به دعوت آیت‌الله شیخ عیسی قاسم، بر اساس برآورد نیروهای مخالف، حدود ۳۰۰ هزار شهروند از طیف‌ها و مناطق مختلف در این راهپیمایی شرکت کردند که یکی از بزرگ‌ترین راهپیمایی‌های تاریخ بحرین بود.
پیام شرکت‌کنندگان «لبیک یا بحرین» ندای وطن بود، نه فراخوان به یک شخص یا نظام سیاسی. سپس اعتراضات در سپتامبر ۲۰۱۳ و در راهپیمایی ۲۷ سپتامبر با مشارکت گسترده و به دعوت شیخ علی سلمان، دبیرکل جمعیت الوفاق، از سر گرفته شد. در ارزیابی نیروهای مخالف، این روز تأکیدی دوباره بر سقوط مشروعیت نظام سیاسی بحرین و ادامه جستجوی مردمی برای نظامی مبتنی بر مشارکت سیاسی و اراده مردمی بود.
مرآه البحرین در پایان می‌نویسد: وضعیت کنونی، ادامه منازعه‌ای دیرینه درباره معنای شهروندی، نمایندگی سیاسی و مشروعیت در بحرین است. قدرت می‌تواند سکوت را تحمیل کند، امضای اجباری بگیرد، تابعیت یا عضویت نماینده‌ای را سلب کند، اما با اقدامات امنیتی صرف نمی‌تواند ترس را به رضایت، اجبار را به اقناع یا امضای اجباری را به مشروعیت تبدیل کند. مشروعیت با ترساندن مردم ساخته نمی‌شود و وفاداری با زور گرفته نمی‌شود.
................
پایان پیام/