عصر قم - خراسان - اندوه ارتحال عالمی متواضع و مردمی در عین حال مرجعی بزرگ و بزرگوار با آن میراث علمی و عملی در فقه و اصول و حدیث و رجال، بس گران و سنگین و البته جبران ناپذیر است اما در این یادنامه از حضور شیرین او در سفر به مشهد قدری خاطر را تسلی می دهیم.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا در خراسان، سال های قبل از کرونا بود که سفرهای تابستانی علما و مراجع بزرگ قم به مشهد رونق گرفته بود و برای من به عنوان یک خبرنگار آشنا با این حوزه خبری در خبرگزاری رسا فرصتی مغتنم بود.
معمولا هر روز جلسه دیدار با گروه ها و افراد مختلف اعم از عوام و خواص را داشتند یا گعده علمی با طلاب و اهل علم برگزار می کردند و به سوالات پاسخ می دادند که این گزینه شامل همه مراجع بزرگوار نمی شد.
حضرت آیت الله شبیری زنجانی(ره) یکی از بزرگانی بود که زمان تشرف به مشهد، فرصتی را هم برای حضور و دسترسی راحت و بی تکلف طلاب و اهل علم خراسان در نظر می گرفتند و چنانکه در تصویر مشخص است در فضایی کوچک به لحاظ مکانی، اما بزرگ به لحاظ نور وجود ذی وجود و عالمانه حضرتشان، با آن اخلاص و سادگی مثال زدنی و مهر و محبت در نگاه و کلامشان، توجه به افراد و ارزش نهادن به هر سوال با هر سطح علمی و نهایتا پاسخی درخور آن را در برنامه داشتند و پذیرای مردم بودند.
آن روزها این حرکت آیت الله شبیری زنجانی(ره) برای من تداعی سفارش منقول از امام زمان (عج) خطاب به مرحوم آیت الله سید ابوالحسن اصفهانی(ره) را داشت که فرمودند « إجلس فی الدهلیز، واقض حَوائِج النّاس وَنَحنُ نَنصرک» در دهلیز خانه بنشین و خودت را در دسترس مردم قرار بده حوائج و سوالات آنان را پاسخ بده ما تو را یاری می کنیم.
به واقع اگر حضوری اینگونه ساده و بی آلایش و مردمی هم نمی داشتند با وجود آن سن و سال بالا و جسم نحیف و آن زمان بسیاری که صرف مباحث علمی می کردند، بر ایشان حرجی نبود و کسی خرده نمی گرفت اما این حرکت بزرگوارنه او نشان از بزرگی روح و روان پاک و معنویت و اخلاص و تواضع وی داشت که خود را مقید به حضور در بین مردم و گفت و شنود با آنها می کرد.
کم پیش می آید که مردم و حتی حوزویان بتوانند مرجع تقلید و عالم نامی را از نزدیک دیده و حتی فرصت جلوس و هم کلامی با ایشان را داشته باشند ضمن اینکه همنشینی با علما سفارش اهل بیت است و توصیه بسیاری به حضور در مجالس علما و ابرار و صالحین برای بهره بردن از علم و کلام و رفتار و معنویت و در کل آموختن سبک زندگی ایشان را داشتند.
آری نشستن در مجلس او و همنشینی با عالمی افتاده و متواضع و مردمی در عین حال بزرگ و بزرگوار قطعا جدای از علم آموزی و بهره علمی، سبب بزرگی روح و افزایش ظرفیت معنوی برای عملی کردن آموزه های علمی می شود.
از این عالم بزرگوار با وجود جنبه های متعدد شخصیت علمی و عملی و معنوی هرچه بگوئیم کم است و اکنون به واقع فقدانش ثلمه و رخنه ای بزرگ برای اسلام محسوب می شود که چیزی آن را جبران نمی کند.
ان شالله در جوار رحمت حق نیز فیض وجود معنوی او شامل حال دوستداران و شاگردان شود.
نویسنده: جواد رستمی