عصر قم - پایگاه خبری مرآه البحرین با انتشار گزارشی، تمجید رسمی مقامهای بحرین از «دستاوردهای حقوقی» را در شرایطی که بازداشتها، احضارها و محاکمهها به دلیل بیان نظر و فعالیت سیاسی و دینی ادامه دارد، به شدت به چالش کشید و پرسید: اگر اینها «دستاورد حقوقی» است، پس سرکوب چگونه است؟
به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت (ع) ـ ابنا ـ خالد بن احمد آل خلیفه، وزیر دیوان پادشاهی بحرین، به نمایندگی از پادشاه این کشور، علی احمد الدرازی، رئیس مؤسسه ملی حقوق بشر را به حضور پذیرفت. الدرازی در این دیدار، سیزدهمین گزارش سالانه این مؤسسه درباره تلاشها و تحولات حقوقی بحرین در سال ۲۰۲۵ را به او داد.
وزیر دیوان پادشاهی در این دیدار، سلامهای پادشاه را به مؤسسه و اعضا و دبیرخانه آن رساند و از گزارش بهعنوان نشانه «دستاوردها و پیشرفت مستمر حقوقی» بحرین تعریف کرد.
وی گفت پادشاه از تقویت حقوق بشر و حاکمیت قانون و عدالت حمایت میکند.
یا پادشاه مردم را نادان میپندارد، یا خودش بیخبر است
مرآه البحرین در ادامه با لحنی طعنهآمیز نوشت: بله، این بحرین است؛ جایی که هر روز مردم را بازداشت میکنند، اما با کمال سادگی — یا شاید سادهلوحی و خودبرتربینی — از «دستاورد حقوقی» و گزارش آن حرف میزنند.
این ماجرا دو حالت دارد و حالت سومی ندارد: یا پادشاه مردم را نادان میپندارد، یا خودش از آنچه در کشور میگذرد بیخبر است. احتمال قویتر این است که حاکمی که همه ارکان دولت را در دست دارد، خوب میداند چه کارزاری علیه شهروندانی که مورد پسندش نیستند و برایش تملق نمیگویند، جریان دارد.
این پایگاه افزود: کدام دستاورد حقوقی را جشن میگیرند، وقتی بازداشت و احضار و محاکمه به خاطر بیان نظر و موضع سیاسی و دینی تمام نشده؟ کدام «پیشرفت مستمر» را میشود از آن حرف زد، وقتی شهروند بحرینی هنوز تاوان موضع و حرف و فعالیت دینی و سیاسیاش را میدهد؟
مشکل اینجاست که گفتمان رسمی نهتنها واقعیت را زیبا نشان میدهد، بلکه آن را وارونه میکند: به بازداشت میگوید «اقدام قانونی»، به محدودیت میگوید «سازماندهی»، و به بستن فضای عمومی میگوید «حمایت از نظام» بعد از شهروند میخواهد همه اینها را «دستاورد حقوقی» بداند.
طنز ماجرا اینجاست که گزارش به دیوان پادشاهی میرود و بعد همان قدرتی که در دستگاه امنیتی و قضایی و قانونگذاری و اداری تصمیم میگیرد، از آن تعریف میکند؛ انگار نهادی ناظر و بیطرف است، نه کسی که خودش مسئول اصلی این وضعیت است.
اگر وضع حقوق بشر در بحرین اینقدر خوب است که میگویند، پس چرا بازداشت و احضار و ممنوعیت تمام نمیشود؟ چرا حرف زدن ریسک دارد؟ چرا هر فعالیت دینی و سیاسی که از حد تعیینشده بیرون بزند، پرونده امنیتی میشود؟
بحرین به گزارشی نیاز ندارد که از خودش تعریف کند؛ به حقوق واقعی نیاز دارد، حقوقی که دیگر لازم نباشد قدرت مردم را قانع کند که حقوقشان محترم است. اما اینکه قدرت همه اهرمهای تصمیمگیری را در دست داشته باشد و بعد گزارشی حقوقی بگیرد که از «دستاورد»های ادعایی تعریف کند و خودش هم برای خودش و آن گزارش دست بزند، این درمان بحران حقوق بشر نیست؛ تلاشی برای مدیریت تصویر خودش است.
در کشوری که مردم خوب میدانند تا کجا میتوانند حرف بزنند، حرفهای رسمی و تکراری درباره حقوق، شبیه تحریکآمیزترین سؤال میشود: اگر اینها دستاورد حقوقی است، پس سرکوب چه شکلی است؟
................
پایان پیام/