عصر قم - توقف روند گسترش اباحهگری در جامعه، بیش از هر چیز به شناسایی جریانهای سیاسی و اقتصادی ذینفع و برخورد قاطع با شبکههای پشتیبان این روند نیاز دارد.
به گزارش سرویس فرهنگی اجتماعی خبرگزاری رسا، دکتر ابوالفضل اقبالی، عضو هیئت علمی دانشگاه الزهرا(س)، در یادداشتی مطرح کرد؛
جمهوری اسلامی، اباحهگری و انسجام ملی
یادداشت دوم: وجه نگران کننده اوضاع کنونی چیست؟
در یادداشت قبلی درباره ضرورت بازخوانی مفهوم انسجام اجتماعی توضیح دادم. در این یادداشت قصد دارم به این سوآل پاسخ دهم که اساسا مساله امروز جامعه ایران در نسبت با موضوع اباحهگری چیست؟ چه چیزی در شرایط کنونی کشور در عرصه فرهنگی و اخلاقی نگرانکننده است؟
مساله اصلی شرایط امروز جامعه ایران، مختصاتِ اباحهگری در خیابان و فضاهای عمومی جامعه نیست، بلکه «روند تغییر» این مختصات است. به بیان دیگر، آن چیزی که وجه اصلی و نگران کننده شرایط امروز کشور است، وضعیت پوشش اروتیک و رفتارهای ولنگارانه در جامعه نیست، بلکه سیر تحولاتی است که هر روز وضعیت جدیدی را پیشروی جامعه ایران قرار میدهد.
من این سخن را از سال ۱۴۰۲ بارها و بارها گفتهام و کماکان همین نظر را دارم. آن زمان میگفتم مساله اصلی «کشف حجاب سر» نیست، بلکه سیر نزولیِ و قهقراییِ پوشش اجتماعی بانوان است که اوضاع وخیمتری را برای سالهای آینده به ما وعده میدهد. الان هم میگویم مساله اصلی «بدننمایی» و «پوششها و رفتارهای حِجلهای» نیست، بلکه نگرانی اصلی این است که «اباحهگری نقطه توقفی ندارد»
چالش جمهوری اسلامی در موضوع اباحهگری، بیش از آنکه مختصات «کنونیِ» خیابان باشد، مختصاتِ «آینده» خیابان است. هیچ نقطهای در ذهن هیچکدام از ما وجود ندارد که بتوانیم از آن به عنوان «نقطه توقف» یا «خط قرمز» ولنگاری و لاابالیگری در خیابان نام ببریم. شما به من بگویید چه مرزی را میتوانید نشان دهید که به ضرس قاطع ادعا کنید که این مرز برای جامعه ایران قفل است و به هیچ عنوان رد نخواهد شد؟ یقینا هیچ!
این سخن من به معنای پذیرشِ شرایط کنونی جامعه نیست. از نظر من شرایط جامعه ایران در سال ۱۴۰۲ هم قابل پذیرش نبود چه برسد به امروز که مرز میان خانه و خیابان کاملا از بین رفته است! حرف من این است که چالشِ اصلی که نیازمند رسیدگیِ فوری و بدون تعلل است، «روندِ گسترش اباحهگری» است. لذا هدف اصلی و اولویتدار امروز جمهوری اسلامی در این عرصه، «اصلاح وضعیتِ خیابان» نیست، بلکه «توقف روند» است.
اصلاح وضعیت خیابان در حال حاضر راهکار «کوتاه مدتی» ندارد و نیازمند مداخلات ذوابعاد و زمانبر است. اما توقف این روندِ و ممانعت از حرکتِ شتابانِ جریان اباحهگری به سمت قلمروهای دیگر قطعا و یقینا راهکار فوری و کوتاه مدتی دارد. لذا جمهوری اسلامی در مساله اباحهگری و وضعیتِ نابسامان آن ابتدا باید روند را متوقف کرده و سپس به سراغ اصلاح وضعیت خیابان و تغییر شیبِ حرکت آن به سمت استانداردهای مدنظر خود برود.
در یادداشت بعدی درباره چگونگی و سازوکارهای توقف این روند توضیح خواهم داد.
یادداشت سوم: سازوکار توقف ولنگاری در جامعه
در یادداشت قبلی توضیح دادم که هدف فوری و در دسترس جمهوری اسلامی در ماجرای اباحهگری، توقف روند گسترش آن است. در این یادداشت سعی میکنم درباره چگونگی و سازوکار اصلی تحقق این هدف توضیحاتی را عرض کنم.
وضعیت ولنگاری در خیابان و فضاهای عمومی نسبت به سالهای گذشته به مراتب بدتر و وخیمتر شده و شیب تغییرات تندی پیدا کرده است. این روند حاصل تحولات فرهنگی-اجتماعیِ کاملا طبیعی در جامعه ایران نیست. بلکه دارای «شتابدهندههای اجتماعی»، «مُقوّمهای رسانهای»، «پشتیبانهای مالی» و «تسهیلکنندههای سازمانی» است که وضعیت خیابان را از «کشف حجاب» سال ۱۴۰۱ به «کشف بدن» در سال ۱۴۰۵ رسانده است.
توقفِ روندِ گسترش اباحهگری و ولنگاری در جامعه ایران صرفاً با از کار انداختن این شتابدهندهها و پشتیبانها امکانپذیر است. بدون تعارف باید بپذیریم که مقصر اصلیِ وضع کنونیِ خیابان، دختران و زنان شهروند این جامعه نیستند، بلکه کسانی هستند که این شیوه زیستن و رفتار اجتماعی را در زندگی آنها «نهادینه» و «تسهیل» کردهاند. لذا تنها راه توقفِ حرکتِ شتابان اباحهگری، از بین بردن زنجیرهی «اقتصادِ سیاسی» آن است.
عبور از مرزهای اخلاقی جامعه از سوی شهروندان تابعی از خطشکنی و حدزدایی از سوی اصحابِ ثروت و قدرت و رسانه است. قبل از آنکه ولنگاری در خیابان حاضر شود، پایش به شبکه نمایش خانگی باز میشود. قبل از آنکه لباس دختران و زنان از بالا و پایین آب برود، زنجیرهی تولید و تامین پوشاک بانوان «پروژه جدید» برمیدارد! قبل از آنکه کافهها به «فضاهای خاص!» مجهز شوند، «امضایی خاص» در قدرت حکم به چشمپوشی میدهد! قبل از آنکه کسب و کار تورهای گردشگری مختلط سکه شود، منابع بانکی خرج ایونتهای مختلط میگردد…
اگر جمهوری اسلامی ارادهی توقف روند گسترش اباحهگری در جامعه ایران را داشته باشد، مسیر تحقق آن بسیار ساده و روشن است. ابتدا ببینید چه کسانی از این وضعیت سود میبرند. منافع سیاسی و اقتصادی چه کسانی در گروه تداوم و تثبیت این وضعیت است؟ پیدا کردنشان چندان سخت نیست. اگرچه برخورد با آنها و قطع کردن این زنجیرهی فساد اقتصادی و اخلاقی، بهغایت سخت و نیازمند ارادهی فولادین است.
اگر این اتفاق رقم بخورد، لحظهای شگفتانگیز و بیسابقه را در تحقق انسجام و همبستگی ملی تجربه خواهیم کرد. اکثریتِ مطلق مردم ایران دستبوس کسانی هستند که گروگانگیران و اخلالگرانِ معیشت و امنیت و تربیت خانواده ایرانی را رسوا و مجازات کند. آقای جمهوری اسلامی! اگر انسجام اجتماعی بینظیر در ایران میخواهی بسمالله…