عصر قم - حجاب مسئلهای فرهنگی و اخلاقی است که عاملی اساسی برای صیانت از کرامت زنان، امنیت روانی و استحکام نهاد خانواده به شمار می رود.
به گزارش خبرنگار سرویس حوزه و روحانیت خبرگزاری رسا، حجتالاسلام مهدی پناهی، مدیر ارتباط با سازمانها و نهادهای حاکمیتی حوزههای علمیه، در یادداشتی با تأکید بر پیوند مسئله حجاب با کرامت انسانی و تحکیم خانواده، نسبت به پیامدهای اجتماعی و فرهنگی گسترش بیحجابی هشدار داد و بر ضرورت صیانت از حریم عفاف در جامعه تأکید کرد.
متن یادداشت به شرح ذیل است:
بیایید برای چند لحظه، تمام پیشفرضها، برچسبها و کلیشههایی را که در ذهن داریم کنار بگذاریم. این متن نه یک سخنرانی مذهبی است و نه قرار است کسی را قضاوت کند؛ بلکه صرفاً دعوتی است به یک تأملِ انسانی و عمیق دربارهی «کرامت»، «آرامش» و «امنیتِ واقعی» ما در جامعه. درباره آنچه مینویسم بسیار اندیشیدهام و از شما میخواهم با ذهنی باز و به دور از گاردِ دفاعی، این سطورِ کوتاه را تا انتها بخوانید؛ شاید این گفتار کوتاه، دریچهای نو به سوی واقعیتهای امروزِ ما بگشاید
حجاب؛ دژی برای امنیت و کرامتِ پایدار جامعه
باید در نظر داشت که نباید مسئلهی حجاب را با مشکلات اقتصادی خلط کرد؛ اقتصاد سازوکار خود را دارد و حجاب، ریشه در فرهنگ و اخلاق جامعه دارد. اگر از حجاب سخن میگوییم، سخن از حفظ «کرامت» است؛ کرامت زن و کرامت جامعه. بیپوششی نه تنها گرهای از مشکلات اقتصادی نمیگشاید، بلکه هزار و یک بحران جدید را به جامعه تزریق میکند.
وقتی حریم حجاب شکسته میشود، جامعه ناخودآگاه به سمت جولانگاه هوسهای خیابانی میرود. در چنین فضایی، امنیت واقعی زنان که زیربنای آرامش یک ملت است، متزلزل میشود. نگاهها تغییر میکند؛ میل به ازدواج در میان پسران کاهش مییابد، چرا که دسترسی به لذتهای سطحی آسان شده و «اعتماد» به دختران و زنان به عنوان همسفران زندگی کمرنگ میشود. وقتی پایه و اساس خانواده با شک، بدبینی و خیانت لرزان شود، طلاق سرریز میکند و دعواهای خانگی، آرامش را از خانهها میگیرد. در این ورطه، زن که باید در جایگاه رفیعِ انسانیت و خانواده باشد، به اشتباه به «کالا» و «ابزار هوسبازی» تقلیل مییابد. اینجاست که برکت الهی از زندگیها رخت برمیبندد و جامعه گرفتار انحطاط اخلاقی میشود که دود آن به چشم همه میرود.
اما آسیبها به همینجا ختم نمیشود؛ بی حجابیِ ساختاری، آفتهای پنهان دیگری را نیز در بطن جامعه نهادینه میکند:
۱. فرسایش سرمایههای فکری جامعه: وقتی انرژی و فکر جوانان جامعه به جای تمرکز بر علم، کار و نوآوری، معطوف به حواشی ظاهری، خودنمایی و رقابتهای ناسالمِ پوششی شود، پتانسیل پیشرفت یک کشور به هدر میرود.
۲. افزایش اضطراب و ناامنی روانی در زنان: این فرهنگ، زن را در مسابقه پایانناپذیرِ «زیباتر دیده شدن» گرفتار میکند. این «خودنمایی اجباری» یا «رقابت کاذب»، اعتماد به نفسِ واقعی را از زنان میگیرد و آنها را دچار اضطراب دائمی برای تایید شدن توسط دیگران میکند.
۳. تخریب نهاد خانواده در نگاه نسل جدید: وقتی کودک در جامعهای رشد کند که حریمها در آن شکسته شده، مفهوم «وفاداری» و «حریم خصوصی» برای او مخدوش میشود. این کودکان در آینده، تعهد عمیق به خانواده برایشان بیمعنا خواهد بود.
۴. شکسته شدن حریمِ «عفت عمومی»: با عادیسازی بیحجابی، مرزهای حیا در محیطهای عمومی از بین میرود. وقتی «حیا» که یکی از مهمترین بازدارندههای درونی انسان است از بین برود، جامعه در برابر بسیاری از ناهنجاریهای اخلاقی دیگر نیز بیدفاع میشود و جرم و جنایتهای اخلاقی گسترش مییابد.
۵. سردی روابط عاطفی در خانواده: وقتی چشمانِ همسران در محیط بیرون به جلوههای خارج از خانه عادت کند و ذهنشان درگیر مقایسههای ناعادلانه شود، اشتیاق و محبت در داخل خانه (نسبت به همسر) به شدت افت کرده و زندگی زناشویی دچار سردی و بیمیلی میشود.
۶. افزایش تجرد قطعی دختران:
گسترش بیحجابی، روابط خارج از ازدواج را بشدت افزایش می دهد و باعث می شود تعادلِ “بازار ازدواج” به نفع مردان تغییر یابد. وقتی مردان میتوانند نیازهای خود را بدون ازدواج و با تنوعطلبی تامین کنند، دایره انتخابگری آنها گسترش مییابد و کمتر به دنبال ازدواجِ پایدار با یک فرد خاص میروند. این وضعیت باعث میشود دخترانِ و کسانی که به دنبال تشکیل خانوادهی متعهدانه هستند، شانس کمتری برای یافتن شریک زندگی مناسب داشته باشند و در نهایت، نرخ تجرد در میان دختران به دلیل کمبود تقاضای جدی برای ازدواج بالا برود.
سخن آخر:
جامعه سالم، جامعهای است که در آن «کرامت» بر «لذت آنی» مقدم باشد. حجاب، زنجیر نیست؛ بلکه دیواری است که خانه را از طوفانهای هوس و ویرانی حفظ میکند. حفاظت از این حریم، حفاظت از کیان خانواده و آینده فرزندان ماست.
مهدی پناهی؛ مدیر ارتباط با سازمان ها و نهادهای حاکمیتی حوزه های علمیه