عصر قم - «لیلهالمبیت» از وقایع شاخص تاریخ اسلام است که در دعایی منقول از امام علی(ع) برای آن، ابعاد مختلف توجه به جایگاه اهلبیت(ع) تبیین شده است.
خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا: اول ربیعالاول، سالروز «لیلهالمبیت» و یادآوری یکی از افتخارات امیرالمؤمنین(ع) در خوابیدن به جای رسول خدا(ص) هنگام هجرت ایشان از مکه به مدینه است؛ اقدامی که خداوند در آیه ۲۰۷ سوره مبارکه بقره مورد تجلیل قرار گرفته است:
«وَمِنَ النَّاسِ مَنْ یَشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ ۗ وَاللَّهُ رَءُوفٌ بِالْعِبَادِ، و از مردم کسی است که جانش را برای خشنودی خدا میفروشد و خدا به بندگان مهربان است.»
در شماری از مهمترین کتابهای دعایی شیعه، از جمله «مصباح المتهجد» شیخ طوسی، «الدروع الواقیه» سید بن طاووس و «مفتاح الفلاح» شیخ بهایی، و همچنین برخی از کتابهای حدیثی، مانند «امالی» شیخ طوسی و «بحارالانوار» علامه مجلسی، دعایی از امام علی(ع) در ارتباط با «لیلهالمبیت» نقل شده است. این دعا در منابع متأخر نیز به عنوان دعای امیرالمؤمنین(ع) در لیلهالمبیت و از تعقیبات نماز صبح نقل شده است. شیخ عباس قمی نیز آن را در کتاب «مفاتیح الجنان» در بخش تعقیبات مختص نماز صبح آورده است.
نقل این دعا در منابع متعدد روایی و دعایی، نشاندهنده جایگاه آن در سنت دعایی شیعه است؛ با این حال، این دعا در مقایسه با برخی دیگر از ادعیه، کمتر مورد توجه قرار گرفته است.
در این دعای کوتاه، اینگونه از شر هر چیزی در عالم به اهلبیت(ع) پناه آورده میشود:
«مِنْ شَرِّ کُلِّ غَاشِمٍ وَ طَارِقٍ مِنْ سَائِرِ مَنْ خَلَقْتَ وَ مَا خَلَقْتَ مِنْ خَلْقِکَ الصَّامِتِ وَ النَّاطِقِ، فِی جُنَّهٍ مِنْ کُلِّ مَخُوفٍ بِلِبَاسٍ سَابِغَهٍ وَلاَءِ أَهْلِ بَیْتِ نَبِیِّکَ،مِنْ شَرِّ کُلِّ غَاشِمٍ وَ طَارِقٍ مِنْ سَائِرِ مَنْ خَلَقْتَ وَ مَا خَلَقْتَ مِنْ خَلْقِکَ الصَّامِتِ وَ النَّاطِقِ، که مرا حفظ کنی از شر هر ظالم و دزد رهزن و از شر مخلوقات دیگری که خلق فرمودهای و از هر چه آفریدهای، از گویا و خموش، که ترسناک باشد، مرا در پناهت حفظ کنی و در لباس زیبای محبت اهلبیت پیغمبرت مستور گردانی.»
در فراز دیگری از همین دعا، دور شدن از هر شری به واسطه اقرار به حقانیت و تمسک به اهلبیت(ع) از خداوند درخواست شده است:
«مُحْتَجِباً مِنْ کُلِّ قَاصِدٍ لِی إِلَی أَذِیَّهٍ بِجِدَارٍ حَصِینٍ الْإِخْلاَصِ فِی الاِعْتِرَافِ بِحَقِّهِمْ وَ التَّمَسُّکِ بِحَبْلِهِمْ، و از هر ذی شری که قصد اذیت من کند به سنگر محکم اخلاص تو و اقرار به حقانیت اهلبیت و چنگ زدن بر رشته محبت اهلبیت درآمدم.»
این اقرار به حقانیت و پناه بردن به رشته محبت اهلبیت(ع) در حالی است که:
«مُوقِناً أَنَّ الْحَقَّ لَهُمْ وَ مَعَهُمْ وَ فِیهِمْ وَ بِهِمْ ، أُوَالِی مَنْ وَالَوْا وَ أُجَانِبُ مَنْ جَانَبُوا، در حالی که یقین دارم که حق از اهلبیت است و با آنها است و در دست آنها است و به آنها راه حق توان یافت، هر که را آنها دوست دارند دوست میدارم و از هر چه دوری جویند دوری میجویم.»
شباهت این عبارات کوتاه با عبارتهایی از زیارت جامعه کبیره، به گونهای است که میتوان این دعا را چکیدهای از آن زیارتنامه دانست؛ چکیدهای که براساس روایات میتواند دعای بعد از نماز صبح هر فرد قرار بگیرد.
سید علیاصغر حسینی/ خبرگزاری ابنا
.............
پایان پیام