عصر قم - تبریز- در حالی که برخی جریان‌های سیاسی در داخل هنوز چشم‌دوخته به صندوق‌های رأی در ایالات متحده‌اند، تحولات ساختاری نظام سلطه و فتوحات خیره‌کننده ملت ایران بار دیگر ثابت کرد که تنها راه صیانت از استقلال کشور، اتکا به قدرت درون‌زا و طرد سراب سازش است.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری رسا در تبریز، تاریخ معاصر روابط بین‌الملل و به‌ویژه کارنامه نیم‌قرن اخیر جمهوری اسلامی ایران، سرشار از عبرت‌های آشکاری است که هرگونه خوش‌خیالی نسبت به تغییر ماهیت نظام استکباری ایالات متحده را باطل می‌سازد. با این حال، هر زمان که تحولی در ساختار حزبی یا رقابت‌های سیاسی در آمریکا رخ می‌دهد، برخی محافل و جریان‌های سیاسی در داخل دچار نوعی انفعال فکری و هیجان کاذب شده و حل مشکلات کشور را به اخم و لبخند ساکنان کاخ سفید گره می‌زنند مواجهه اصولی با این خطای راهبردی، نیازمند بازخوانی دقیق بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی و تبیین واقع‌بینانه تفاوت میان «سرابِ تغییر رفتار دشمن» و «حقیقتِ فتوحات عظیم ملت ایران» است.
تحولات سیاسی در ایالات متحده آمریکا و آنچه به عنوان «انتخابات» در این کشور رخ می‌دهد، بیش از آنکه بیانگر تغییر در ماهیت نظام سلطه باشد، بازتابی از چالش‌های درونی و تقابل‌های حزبی در ساختار سیاسی این کشور است. شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات اخیر کنگره و سنا، بیش از هر چیز، ریشه در فرسودگی گفتمان‌های تندرو و تمایل جامعه آمریکا به دور شدن از سیاست‌های مداخله‌جویانه و هزینه‌های گزاف جنگ‌طلبی دارد.
جامعه آمریکا، خسته از جنگ‌های بی‌پایان، نسبت به رویکردهای هیجانی و تنش‌زای جمهوری‌خواهان واکنش نشان داده است؛ اما در این میان، یک حقیقت راهبردی نباید به فراموشی سپرده شود: «تفاوت بنیادین میان دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان در دشمنی با جمهوری اسلامی، یک افسانه سیاسی است.»
آنچه رهبر معظم انقلاب اسلامی در پیام اخیر خود به مناسبت سیزدهم آبان‌ماه تبیین فرمودند، دقیق‌ترین صورت‌بندی از وضعیت فعلی و نسخه‌ای برای رهایی از خطاهای محاسباتی است. ایشان با صراحت اعلام داشتند که امید بستن به جابه‌جایی‌های جناحی در نظام سلطه، نه تنها یک تصور باطل، بلکه ناسپاسی در برابر فتوحات بزرگی است که ملت ایران در سایه توکل و استقامت به دست آورده است. این گزاره، بر دو مؤلفه اصلی استوار است.
نخست آنکه راهبرد اصلی آمریکا در قبال جمهوری اسلامی، «براندازی» یا در بهترین حالت «مهار» و «تضعیف» است که هر دو حزب دموکرات و جمهوری‌خواه در آن توافق دارند. تفاوت تنها در روش‌های اجراست؛ نه در اهداف غایی. دوم، آنکه امتیاز دادن به گرگِ گرسنه نه تنها او را سیر نمی‌کند، بلکه اشتهای او را برای دریدن بیشتر تحریک می‌نماید.
با این حال، جای تأسف است که برخی جریان‌های سیاسی و فکری در داخل کشور، با وجود تجربه چندین دهه دشمنی‌های بی‌وقفه و همسوی دو حزب آمریکایی، همچنان دچار ذوق‌زدگی‌های کودکانه از نتایج انتخابات آمریکا می‌شوند. پشت‌پرده این هیجانات کاذب، چیزی جز «غرب‌زدگی» و باور به این توهم نیست که گویی با آمدنِ دموکرات‌ها یا رفتن جمهوری‌خواهان، ساختار دشمنی آمریکا با انقلاب اسلامی فرو می‌ریزد.
سخن با این جریان‌های سیاسی این است که «عبرت گرفتن» از تاریخ، نشانه بلوغ سیاسی است. جریان اصلاحات و هر گروهی که دل در گرو تغییر رفتار دشمن دارد، باید بداند که راهبرد آمریکا، ناشی از هویت تمدنی و ساختار استکباری اوست، نه سلیقه حزبی؛ بنابراین، تکرار این آزمون‌های شکست‌خورده، تنها اتلاف سرمایه‌های ملی و تضعیف اراده ملی است.
اما منظور از «فتوحات عظیم» در کلام حکیمانه رهبر انقلاب چیست؟ این فتوحات، ثمره شیرین درختی است که با خون شهیدان و مجاهدت‌های ملت ایران آبیاری شده است. وقتی از فتوحات سخن می‌گوییم، به مجموعه‌ای از اقتدارات خیره‌کننده اشاره داریم که ایران اسلامی را به بازیگر اصلی در منطقه و قدرت نوظهور در جهان تبدیل کرده است:
۱. اقتدار نظامی و توان موشکی: امروز ایران اسلامی نه تنها از امنیت خود دفاع می‌کند، بلکه با دانش بومی و موشک‌های بازدارنده، هیمنه پوشالی استکبار را درهم شکسته است. این فتوح، حاصل همان استقامتی است که برخی می‌خواستند با مذاکره و امتیاز دادن آن را به حراج بگذارند.
۲. نفوذ منطقه‌ای: تشکیل «محور مقاومت» که با هوشمندی حوزویان و سرداران جبهه حق شکل گرفت، مرزهای دفاعی انقلاب اسلامی را فرسنگ‌ها دورتر از خاک وطن گسترش داد و خواب را از چشمان استکبار و رژیم صهیونیستی ربود.
۳. خودکفایی و تاب‌آوری اقتصادی: علیرغم تمامی تحریم‌های فلج‌کننده، ایران اسلامی توانست زیرساخت‌های حیاتی خود را با تکیه بر توان داخلی حفظ کرده و در حوزه‌های دانش‌بنیان، نانو، هسته‌ای و پزشکی به قله‌های رفیع دست یابد.
این‌ها دستاوردهایی نیست که با تغییر ساکنان کاخ سفید به دست آمده باشد، بلکه دقیقاً «برخلاف» اراده آنان به دست آمده است. راهبرد هوشمندانه، نه چشم‌دوختن به صندوق‌های رأی در واشنگتن، بلکه تمرکز بر همین «توان داخلی» و تقویت مؤلفه‌های قدرت درونی است. حقیقت آن است که نظام سلطه تا زمانی که «ایرانِ قوی» را در برابر خود می‌بیند، به دشمنی خود ادامه می‌دهد؛ و این دشمنی، بزرگترین گواه بر درستیِ مسیر استقامت و مجاهدت است.
واکاوی نقش بحران‌های بین‌المللی و شکست هیمنه نظامی آمریکا در محاسبات انتخاباتی
نگاهی دقیق‌تر به نتایج رقابت‌های حزبی در ایالات متحده نشان می‌دهد که افول قدرت هژمونیک آمریکا در سطح بین‌المللی، مستقیماً به بحران‌های اجتماعی و سیاسی درون جامعه آمریکا سرریز کرده است. شکست سیاست‌های خاورمیانه‌ای آمریکا، ناتوانی در مهار قدرت منطقه‌ای جمهوری اسلامی ایران و هزینه‌های سرسام‌آور پایگاه‌های نظامی و کمک‌های بلاعوض به ماشین ترور رژیم صهیونیستی، به نقطه‌جوش اعتراضات طبقه متوسط و کارگری در آمریکا مبدل شده است. بخش قابل توجهی از شکست جمهوری‌خواهان در صحنه رقابت‌های سنا و مجلس نمایندگان، متأثر از همین واقعیت بود که بدنه عمومی رأی‌دهندگان، سیاست‌های تهاجمی و طبل جنگ‌نوازی را عامل فروپاشی معیشت، تورم لجام‌گسیخته و افت رفاه عمومی خود می‌دانند.
از این منظر، حتی افکار عمومی آمریکا نیز پیام شکست راهبرد «فشار حداکثری» و سیاست‌های ماجراجویانه علیه تهران را درک کرده‌اند؛ در حالی که برخی مهره‌های وابسته و غرب‌گرایان داخلی هنوز در توهم کارآمدی ابزارهای استکباری به سر می‌برند.
پیام ۱۳ آبان؛ نقشه‌راه برون‌رفت از دام خطای محاسباتی
رهبر معظم انقلاب با کلامی نافذ و راهبردی، به زیبایی پرده از تزویر تبارشناسی احزاب آمریکایی برداشتند. در قاموس استکبار، راهبرد اصلی تغییرناپذیر است و تنوع جناح‌ها، تنها آرایشی تاکتیکی برای تسهیل بلعیدن منابع ملت‌های مستقل به شمار می‌رود. اگر در دوران حاکمیت جمهوری‌خواهان تیغ تهدید عریان و تحریم‌های کور رونمایی می‌شود، در دوره دموکرات‌ها پنجه چدنی در زیر دستکش مخملی پنهان می‌گردد تا از مسیر رخنه، استحاله فرهنگی و فشارهای حقوق‌بشری و دیپلماتیک، اراده ملی را به تسلیم وادارند مصداق روشن این امر، عدم لغو حتی یک بند اساسی از تحریم‌های ضدایرانی در ادوار جابه‌جایی قدرت در کاخ سفید است.
بر این اساس، تحلیل پیام معظم‌له مؤید چند مؤلفه انکارناپذیر است:
۱. ثبات ماهوی خصومت استکبار: نزاع میان جبهه حق به رهبری انقلاب اسلامی و جبهه باطل به سرکردگی شیطان بزرگ، یک تقابل ماهوی و تمدنی است و به تعویض بازیگران یا جناح‌های سیاسی در واشنگتن گره نخورده است.
۲. قانون بازدارندگی فعال: تاریخ معاصر بارها ثابت کرده که عقب‌نشینی در برابر مستکبران، آنان را به پیشروی بیشتر ترغیب می‌کند و تنها عاملی که هزینه تجاوز را برای دشمن بالا می‌برد، تقویت قدرت بومی و پاسخ‌های پشیمان‌کننده است.
پشت‌پرده ذوق‌زدگی جناح تجدیدنظرطلب و ضرورت عبرت‌آموزی
ذوق‌زدگی کودکانه برخی محافل سیاسی اصلاح‌طلب و جریان‌های تجدیدنظرطلب از نتایج این انتخابات، نشان‌دهنده ابتلای این جریان به یک بیماری دیرینه، یعنی «انفعال گفتمانی» و «ناامیدی از پتانسیل‌های داخلی» است این محافل برای توجیه ناکارآمدی نظریه‌های توسعه غربی خود، همواره حیات سیاسی‌شان را در گرو نوعی گشایش خیالی از خارج از مرزها تعریف می‌کنند. پشت‌پرده این فضاسازی‌های رسانه‌ای، تلاش برای احیای پروژه‌های سازش‌کارانه و تزریق سمّ تردید به جامعه انقلابی است.
سخن روشن با بدنه این جریان این است: چرخیدن بر مدار خوش‌خیالی و گروگان گرفتن اقتصاد و روان جامعه در انتظار اخم و لبخند رؤسای جمهور آمریکا، نه تنها شایسته شأن یک جریان سیاسی فعال در جمهوری اسلامی نیست، بلکه خیانت به اراده استقلال‌طلبانه ملت است. جریان اصلاحات اگر بنای بازیابی جایگاه سیاسی خود در هندسه فکری ملت ایران را دارد، باید شجاعانه از این شیفتگی توخالی برائت جسته و به دامان گفتمان مقاومت و وحدت حول منافع ملی بازگردد.
تبیین جامع مصادیق فتوحات ملت ایران در آینه اقتدار ملی
مفهوم عمیق «فتوحات» در کلام ولایت، اشاره به سنگرهایی دارد که ملت ایران برخلاف خواست ائتلاف غربی-عبری-عربی فتح کرده است؛ سنگرهایی که از دل خاکریزهای دفاع مقدس آغاز شد و امروز تا عمق محاسبات جهانی امتداد یافته است:
- در ساحت اقتدار نظامی و موشکی: از دوران مظلومیت جنگ تحمیلی و فقدان سیم‌خاردار به نقطه‌ای رسیده‌ایم که بالستیک‌های مافوق‌صوت، پهپادهای نقطه‌زن و سامانه‌های پدافندی پیشرفته ایرانی، موازنه وحشت را بر اتاق‌های جنگ پنتاگون و تل‌آویو تحمیل کرده‌اند؛ فتحی که مصداق تام آیه شریفه «وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّهٍ» است.
- در عرصه نفوذ و عمق راهبردی منطقه‌ای: تلاش‌های چند تریلیون دلاری استکبار برای ایجاد «خاورمیانه جدید» با محوریت سازش، به خاکستر تبدیل شده و امروز زنجیره پیوسته جبهه مقاومت، از شامات تا یمن و عراق، متأثر از الگوی ایستادگی حوزه و دانشگاه و تفکر بسیجی ملت ایران، خواب را بر غاصبان قدس حرام کرده است.
- در حوزه خودکفایی علمی و تاب‌آوری اقتصادی: باوجود تحریم‌های سنگین بانکی، نفتی و فناورانه، دستیابی به چرخه کامل سوخت هسته‌ای، سلول‌های بنیادی، صنعت فضایی و ریل‌گذاری اقتصاد بدون اتکا به خام‌فروشی، حاکی از جهش یک ملت در دل محاصره است. این تاب‌آوری ساختاری، توطئه فلج‌سازی ایران را خنثی و اقتصاد کشور را در برابر شوک‌های بیرونی مقاوم ساخت.
فرجام سخن:
سیاست خارجی کارآمد و عزت‌مدار، از خاکریزهای تولید ملی، یکپارچگی جامعه و آمادگی نیروهای مسلح سرچشمه می‌گیرد، نه از صندوق‌های رأی در آمریکا. پیام صریح امام خامنه‌ای خط بطلانی بر تمام شرطی‌سازی‌های کاذب کشید؛ ملت بزرگ ایران راه پر افتخار خود را با اتکال به نصرت الهی و پشتوانه فتوحات عظیم خود ادامه خواهد داد و سرنوشت پیروزمندانه این تمدن نوین، هرگز در لابه‌لای دعواهای زرگری احزاب ایالات متحده نوشته نخواهد شد.
ابعاد تمدنی تقابل و وظایف جبهه فرهنگی ـ حوزوی در عصر فتوحات نقش حوزه‌های علمیه و نخبگان دینی در جهاد تبیین و تحکیم فتوحات
در امتداد صورت‌بندی دقیق رهبر معظم انقلاب از «فتوحات عظیم ملت ایران»، رسالت حوزه‌های علمیه، علمای بلاد و خطبای جمعه و جماعات، نقشی بی‌بدیل و تعیین‌کننده می‌یابد. اگر فتوحات مادی و تسلیحاتی در میدان نبرد سخت به دست پاسداران و غیورمردان نیروهای مسلح تثبیت شده است، فتوحات نرم و حفظ سنگرهای فکری جامعه نیازمند دیده‌بانی هوشمندانه حوزویان در عرصه جهاد تبیین است.
جریان تحریف پیوسته می‌کوشد با تقلیل دستاوردهای راهبردی نظام اسلامی به مسائل زودگذر معیشتی و گره زدن کاذب معیشت به چرخش قدرت در واشنگتن، روحیه خودباوری و امید را در میان اقشار مختلف جامعه هدف قرار دهد.
امروز وظیفه سنگر انقلاب، از مدارس علمیه تبریز و آذربایجان تا سراسر کشور، روشنگری مستمر درباره ماهیت نظام استکباری است طلبه و مبلّغ تراز انقلاب اسلامی باید برای نسل جوان و توده‌های مردم این حقیقت قرآنی را تبیین کند که ذات استکبار بر پایه نفی حاکمیت توحید و غارت هویت ملت‌ها بنا شده است و این حقیقت تاریخی با تغییر مستأجران کاخ سفید دستخوش دگرگونی نمی‌شود: «وَلَنْ تَرْضَى عَنْکَ الْیَهُودُ وَلَا النَّصَارَى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ». از این رو، تبیین سیره فاطمی و مکتب عاشورا در مقابله با زر و زور و تزویر، پادزهر قطعی توهم‌زدگی غرب‌گرایان داخلی است.
شکست دکترین امنیتی غرب در مهار خیزش‌های بیداری اسلامی
یکی دیگر از مویدات عینی سخنان رهبر فرزانه انقلاب پیرامون بی‌پایه بودن امید به سراب غرب، فروپاشی معماری امنیتی آمریکا در غرب آسیا است. کاخ سفید چه در لوای فیل‌های جمهوری‌خواه و چه در سایه الاغ‌های دموکرات، دهه‌ها تلاش کرد از رهگذر پیمان‌های خائنانه‌ای همچون «ابراهیم»، ضریب نفوذ رژیم اشغالگر قدس را در مرزهای پیرامونی ایران تثبیت کند و کمربند امنیتی جعلی پیرامون ام‌القرای جهان اسلام پدید آورد اما تحقق عملیاتی «فتوحات» و حضور پویا و تعیین‌کننده جبهه مقاومت، نه تنها این راهبرد را در نطفه خفه کرد، بلکه رژیم صهیونیستی را در درون دیوارهای بتنی خود محصور و ارتش متجاوز آن را دچار فرسایش ترمیم‌ناپذیر ساخت.
این دستاورد سترگ، معلول مستقیم استقامت و پایبندی به آرمان قدس است؛ استقامتی که برخاسته از عمق باور دینی ملت ایران و تدابیر ولی‌فقیه جامع‌الشرایط بوده و خط بطلانی کشید بر نظریه سازش‌کارانی که بقا و رفاه را صرفاً در سایه پذیرش هژمونی غرب می‌جستند.
راهبرد الزامی دستگاه دیپلماسی و نخبگان سیاسی در دوره پساانتخابات
دستگاه دیپلماسی و تصمیم‌سازان سیاسی کشور در مواجهه با فضای پس از انتخابات آمریکا، موظف به رعایت اصول سه‌گانه «عزت، حکمت و مصلحت» بدون کمترین عقب‌نشینی از حقوق حقه ملت ایران هستند. مهم‌ترین تکالیف و الزامات راهبردی در این برهه حساس به شرح ذیل است:
۱. پرهیز مطلق از پالس ضعف و انفعال: تاریخ روابط خارجی معاصر گواهی می‌دهد که کوچک‌ترین پیام ضعف، تردید و تعجیل برای مذاکره، به عنوان سند استیصال از سوی اتاق‌های فکر واشنگتن تعبیر شده و زنجیره‌ای از تحریم‌های مضاعف را در پی دارد. اقتدار میدانی باید به عنوان اهرم اصلی در پشتیبانی از هر تحرک دیپلماتیک حفظ شود.
۲. تمرکز بر دیپلماسی منطقه‌ای و نگاه به شرق: در راستای صیانت از فتوحات اقتصادی و شکستن حصر تحریم‌ها، تداوم و تقویت مناسبات راهبردی با همسایگان، بهره‌گیری از ظرفیت‌های پیمان‌های بین‌المللی نظیر بریکس و سازمان همکاری شانگهای و رهاسازی اقتصاد کشور از بند ارزهای مسلط غربی، ضرورتی انکارناپذیر است.
۳. هم‌افزایی نیروهای دلسوز و تحکیم وفاق حول محور ولایت: جریانات سیاسی درون نظام، به‌ویژه عناصر معتدل جریان اصلاحات که هنوز پیوند خود را با مبانی انقلاب نگسسته‌اند، باید صف خود را از اقلیت وابسته و غرب‌شیفته جدا سازند. وحدت ملی بر پایه بیانات هدایت‌گرانه رهبر معظم انقلاب در سیزدهم آبان، کارآمدترین سد دفاعی در برابر طراحی‌های فتنه‌انگیز دشمن مشترک است.
نتیجه‌گیری نهایی
پیروزی و فتح نهایی متعلق به ملتی است که با نفی طاغوت، تکیه‌گاه خود را نصرت و وعده تخلف‌ناپذیر پروردگار قرار داده باشد: «إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ یَنْصُرْکُمْ وَیُثَبِّتْ أَقْدَامَکُمْ» ملت سرافراز ایران اسلامی آزمون‌های سختی را از ترور، جنگ تحمیلی، فتنه‌های پیچیده ترکیبی و تحریم‌های سنگین اقتصادی با سربلندی پشت سر گذاشته و اکنون در جایگاه یک قدرت صاحب سبک و الهام‌بخش تمدنی ایستاده است.
تقلیل این عظمت تاریخی به نتیجه رقابت دو جناح ورشکسته آمریکایی، خطایی نابخشودنی و حرکتی قهقرایی است.تنها مسیر پیش‌رو، استمرار حرکت پرشتاب در مدار مقاومت هوشمند، تکیه بر جوانان و متخصصان مؤمن داخلی و تقویت روزافزون ارکان اقتدار همه‌جانبه تا نیل به تمدن نوین اسلامی است.
سناریوهای محتمل رفتار حاکمیت آمریکا پس از انتخابات کنگره و الزامات آمادگی همه‌جانبه
۱. تشدید سناریوی «جنگ ترکیبی» و عملیات روانی درون‌مرزی
تجربه ادوار گذشته جابه‌جایی قدرت در مجالس قانون‌گذاری و نهادهای حاکمیتی آمریکا نشان می‌دهد که تغییر موازنه میان دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان، هرگز به معنای کاهش خصومت علیه جمهوری اسلامی ایران نبوده، بلکه صرفاً شکل و ابزارهای آن دگرگون می‌شود.
در شرایطی که حزب رقیب یا حاکم به دنبال بازسازی چهره مخدوش خود در افکار عمومی است، دستگاه‌های اطلاعاتی و رسانه‌ای غرب معمولاً بر شدت عملیات روانی و جنگ ترکیبی می‌افزایند. هدف غایی آنان در این مقطع، ایجاد دوگانه‌های کاذب در جامعه ایران (مانند دوگانه معیشت ـ مقاومت یا دوگانه انزوا ـ مذاکره) است تا با تضعیف انسجام اجتماعی، نظام اسلامی را پای میز بده‌بستان‌های خسارت‌بار بکشانند.
۲. هم‌پوشانی لابی صهیونیستی (آیپک) با هر دو جناح کاخ سفید
یکی از مؤیدات آشکار سخنان رهبر فرزانه انقلاب مبنی بر اشتراک راهبردی احزاب آمریکایی، تسلط بلامنازع لابی‌های وابسته به رژیم غاصب صهیونیستی بر سازوکارهای هر دو حزب است. دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان در پایبندی به امنیت نامشروع تل‌آویو، مسابقه سرسپردگی گذاشته‌اند؛ از این رو، خط قرمز راهبردی هر دو جناح، مهار نفوذ مقتدرانه منطقه‌ای ایران و بازوهای توانمند محور مقاومت است.
خوش‌خیالی برخی افراد در داخل مبنی بر اینکه با ورود نمایندگان جدید به سنا یا مجلس نمایندگان آمریکا، لحن غرب نسبت به جنایات صهیونیست‌ها یا حقوق هسته‌ای ایران ملایم‌تر خواهد شد، چشم بستن بر بدیهی‌ترین شواهد سیاسی و تاریخ معاصر است.
۳. پیوند «فتوحات میدانی» با «مطالبات معیشتی» در جغرافیای ملی
برای آنکه فتوحات تبیین‌شده از سوی ولی‌فقیه در ذائقه توده‌های مردم و به‌ویژه طبقات مستضعف ملموس‌تر گردد، الزامی است که دستاوردهای راهبردی در حوزه نظامی و منطقه‌ای، در عرصه اقتصاد و معیشت نیز به شکوفایی ساختاری ترجمه شود. پیوند میان تولید داخلی، امنیت سرمایه‌گذاری، انضباط مالی و حذف گلوگاه‌های رانت و احتکار، ضامن تبدیل فتوحات سیاسی ـ امنیتی به آسایش و رفاه اجتماعی است.
جریان غرب‌گرا دقیقاً روی همین نقطه تمرکز کرده تا با ایجاد بن‌بست‌نمایی اقتصادی، فتح‌الفتوح‌های جوانان این مرزوبوم را بی‌فایده و هزینه‌زا جلوه دهد؛ از این رو خنثی‌سازی تحریم‌ها در کنار اصلاحات ساختاری در بودجه و نظام بانکی، مکمل ضروری فتوحات موشکی و منطقه‌ای به شمار می‌رود.
۴. خط‌کشی صریح نیروهای انقلاب با گفتمان‌های بزک‌کننده دشمن
در فضای پس از انتخابات آمریکا، مرزبندی شفاف و علنی نخبگان انقلابی با کسانی که در پی بزک چهره استکبار و تطهیر نظام سلطه هستند، یک ضرورت امنیتی و هویتی است بازتولید ادبیات امید به دشمن و انفعال در برابر گرگ‌های بین‌المللی، خیانت آشکار به خون شهدای والامقام و مجاهدت‌های ملت بزرگ ایران است.
سخن آخر با هر جریان سیاسی در داخل این است که عزت و توسعه ایران اسلامی هرگز از دل گدایی ترحم از دشمنان قسم‌خورده بیرون نیامده و نخواهد آمد؛ آینده درخشان این سرزمین با تکیه بر اراده‌های ایمانی، دستاوردهای بومی و حرکت در مسیر نصرت الهی رقم می‌خورد و سرنوشت مستکبران چیزی جز افول حتمی نخواهد بود.
با بررسی جامع ابعاد مختلف تحولات سیاسی ایالات متحده آمریکا، رفتارشناسی احزاب حاکم و موضع‌گیری جریان‌های سیاسی داخلی، به روشنی عیان می‌گردد که تقابل میان جمهوری اسلامی ایران و نظام سلطه، ماهیتی ریشه‌ای، تمدنی و تغییرناپذیر دارد.
تلاش برای دمیدن در روح امیدهای واهی به تغییر رفتار دشمن با جابه‌جایی دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان، نه تنها نشانه ناآشنایی با مبانی تحلیلی سیاست خارجی است، بلکه نادیده‌گرفتن آشکارترین شواهد تاریخی و تجربیات تلخ دهه‌های گذشته به شمار می‌رود.
راهبرد کلان ایالات متحده در قبال ملت بزرگ ایران همواره بر پایه مهار، تضعیف و ضربه‌زدن به ارکان استقلال کشور استوار بوده و تفاوت میان دو حزب حاکم، صرفاً در انتخاب ابزارها (گاه در قالب تحریم عریان وگاه در پوشش دستکش مخملیِ دیپلماسی فریبنده) خلاصه می‌شود.
در این میان، ذوق‌زدگی برخی محافل غرب‌گرا و تجدیدنظرطلب در داخل از نتایج انتخابات آمریکا، گواهی دردناک بر ابتلای این جریان به انفعال فکری و فاصله گرفتن از ظرفیت‌های لایزال درون‌زا است؛ جریانی که همچنان سعادت و معیشت ملت را به اخم و لبخند مستکبران گره می‌زند.
در نقطه مقابل این انفعال، رهبر فرزانه انقلاب اسلامی با بیانی حکیمانه، ملت ایران را متوجه «فتوحات عظیم» خود می‌سازند؛ دستاوردهای خیره‌کننده‌ای که در سایه توکل بر خدا، استقامت بی‌بدیل، مجاهدت جوانان مؤمن و تبعیت از فرامین ولی امر مسلمین در عرصه‌های گوناگون نظامی و موشکی، عمق راهبردی منطقه‌ای، اقتدار علمی و تاب‌آوری اقتصادی به دست آمده است. این فتوحات، سند زنده بطلان نظریه سازش و گواه روشن این حقیقت است که دشمن تنها در برابر «ایرانِ قوی و مقتدر» است که به عقب‌نشینی وادار می‌شود.
اکنون وظیفه نخبگان حوزوی، دانشگاهی، اصحاب رسانه در خبرگزاری‌ها و خطبای ارجمند است که با تقویت سنگر «جهاد تبیین»، افکار عمومی را نسبت به این حقیقت مجهز سازند. گذر از چالش‌های اقتصادی و نیل به تمدن نوین اسلامی، نیازمند تمرکز بر تولید ملی، تحکیم همبستگی و انسجام اجتماعی، حفظ آمادگی همه‌جانبه در برابر سناریوهای جنگ ترکیبی دشمن، و پیروی استوار از خط ولایت است. فرجام این تاریخ پرافتخار، با اراده پولادین ملت ایران و وعده تخلف‌ناپذیر الهی، قطعاَ به شکست نهایی مستکبران و تثبیت کامل اقتدار جبهه حق ختم خواهد شد.
نویسنده: وحید نستوهی