عصر قم - حکمتهای ۴۳ و ۴۴ نهجالبلاغه، دو بخش از سخنان امام علی(ع) در معرفی یک نیروی مجاهد و بیان اوصاف یک زندگی جهادی است؛ اوصافی که هر کسی، در هر دورانی، میتواند آنها را سرلوحه زندگی خویش قرار دهد.
خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا: حکمت ۴۳ نهجالبلاغه، بخشی از اوصاف «خباب بن اَرت» صحابه گرامی رسول خدا(ص) و از نخستین ایمانآورندگان به ایشان است. خباب در دوران امام علی(ع) از یاران وفادار امیرالمومنین(ع) بود تا اینکه در سال ۳۷ یا ۳۹ هجری و در دوران حکومت آن حضرت از دنیا رفت. فرزند وی، «عبدالله بن خباب»، نیز از یاران شاخص امام علی(ع) بود که به همراه همسرش به دست خوارج به شهادت رسید.
امام علی(ع) در حکمت ۴۳ درباره ایشان میفرمایند: «یَرْحَمُ اللَّهُ خَبَّابَ بْنَ الأَرَتِّ، فَلَقَدْ أَسْلَمَ رَاغِباً وَ هَاجَرَ طَائِعاً وَ قَنِعَ بِالْکَفَافِ وَ رَضِیَ عَنِ اللَّهِ وَ عَاشَ مُجَاهِداً.» خدا رحمت کند خباب بن اَرت را؛ او از روی رغبت اسلام آورد، برای اطاعت خداوند هجرت کرد، به زندگی ساده قناعت نمود، از خدا خشنود بود و در تمام دوران عمرش مجاهد بود.
با این بیان، میتوان گفت «جهاد مستمر، تلاش برای خشنودی خداوند، قناعت، اطاعت و هجرت الیالله» از مهمترین ویژگیهای زندگی خباب بوده است؛ اوصافی که امام علی(ع) آنها را ستودهاند و میتوانند برای هر کسی، در هر زمان و مکان، الگویی برای یک زندگی جهادی باشند.
پس بیامرزد خدا خباب را/ دل به رغبت داد دین ناب را
کرد هجرت با کمال اختیار/ بگذارند با قناعت روزگار
از خدا راضی بُد و میگفت فاش/ زندگی میکرد غرق در تلاش
از دیدگاه بسیاری از شارحان نهجالبلاغه، امام علی(ع) هنگام حضور بر سر مزار خباب، علاوه بر این سخنان، کلام دیگری نیز بیان کردهاند که سید رضی بخش دوم آن را بهعنوان حکمت ۴۴ آورده است: «طُوبَی لِمَنْ ذَکَرَ الْمَعَادَ وَ عَمِلَ لِلْحِسَابِ وَ قَنِعَ بِالْکَفَافِ وَ رَضِیَ عَنِ اللَّهِ.» خوشا به حال کسی که (پیوسته) به یاد معاد باشد و برای روز حساب عمل کند، به مقدار کفایت قانع گردد و از خدا راضی باشد.
حضرت در این جملات، بار دیگر بر دو ویژگی «قناعت از دنیا و رضایت از خداوند» تأکید میکنند تا اهمیت آنها را به مخاطب نشان دهند و در کنار دو صفت «یاد قیامت» و «عمل برای روز حساب»، چهار عامل را برای خوشبختی انسان برمیشمارند.
ای خوشا هر کس معاد آرد به یاد/ توشه بردارد خود از بهر معاد
با قناعت زندگی را کرد طی/ او ز حق راضی و حق راضی ز وی
پیوستگی میان «یاد قیامت» و «عمل برای روز حساب» را میتوان تأکیدی بر این نکته دانست که یاد قیامت نباید انسان را گرفتار خوف و ترسی کند که او را از رحمت خداوند مأیوس سازد؛ بلکه انسان باید در کنار توجه به قیامت و شرایط ویژه آن، مجاهدانه به انجام اعمال و وظایف شرعی خود بپردازد و با امید به رحمت خداوند، عمر خویش را سپری کند.
سید علی اصغر حسینی/ خبرگزاری ابنا
___
پایان پیام