عصر قم - اکنون، شمر زمان به زعم خود در پی آن است که شیعیان را به دست اخوانیها هدف قرار دهد؛ زیرا آنچه در سوریه با ابزارهای دیگر محقق نشد، از نگاه نویسنده، اینبار به دست اخوانیها دنبال میشود.
به گزارش سرویس سیاسی خبرگزاری رسا، «جولانی وارد عمل خواهد شد و کار حزبالله را یکسره خواهد کرد.» اگر این نقلقول را مبنای تحلیل قرار دهیم، میتوان گفت مأموریتی که داعش نتوانست به پایان برساند، اکنون به تروریستی سپرده شده است که از حمایت ترکیه برخوردار است. تفاوت اینجاست که این بار، به نظر میرسد ترامپ در پی آن است که تقابل میان اخوانالمسلمین و شیعیان را بهعنوان یک راهبرد دنبال کند.
اخوانیها پس از پیروزی محمد مرسی گمان میکردند رؤیای هشتاد سالهشان برای تشکیل حکومت اسلامی محقق شده است؛ اما با سرنگونی مرسی، همه آرزوها و سرمایه سیاسی آنان بر باد رفت. در همان مقطع، بسیاری از محبان امیرالمؤمنین علیهالسلام از این رخداد ابراز خرسندی کردند؛ اما آن مرد اسلامشناس، شیعهشناس، سیاستشناس و آگاه به مکر دشمن، نهتنها خوشحال نشد، بلکه خوشحالشدگان را نیز نکوهش کرد؛ زیرا دریافته بود که چه بر سر مصر و جریان اسلامگرایی آمده است. او برای آینده جهان اسلام اندوه خورد. این، همان شهید سید علی خامنهای، قدسالله نفسه الزکیه، بود.
اکنون، شمر زمان به زعم خود در پی آن است که شیعیان را به دست اخوانیها هدف قرار دهد؛ زیرا آنچه در سوریه با ابزارهای دیگر محقق نشد، از نگاه نویسنده، اینبار به دست اخوانیها دنبال میشود.
از همین رو، لازم است جمهوری اسلامی ایران و محور مقاومت با صراحت و اقتدار به اردوغان بفهمانند که حزبالله، سوریه نیست و معادلات لبنان را نمیتوان با الگوی سوریه تحلیل یا مدیریت کرد.
هرگاه از سوریه و حزبالله سخن میگوییم، ذهن ناخودآگاه به سوی دو شهید میرود؛ سید علی و حاج قاسم. سید علی، معمار حفظ سوریه بود و حاج قاسم، مجری آن راهبرد. اینکه در خلوت آن جلسه میان سید علی و حاج قاسم چه گذشت که پس از آن، قاسم بیدرنگ راهی سوریه شد و همه جان، آبرو و اعتبار خود را برای حفظ آن میدان به میان آورد، بر ما پوشیده است؛ اما دلتنگی سید علی پس از شهادت حاج قاسم را میشد احساس کرد؛ هرچند آن روز عمق آن دلتنگی را درک نمیکردیم، تا آنکه تحولات میدان نشان داد آن اندوه از چه جنسی بود. مرد میدانهای سخت رفت و برای او بدیلی وجود نداشت.
کاش قاسم بود؛ مردی از جنس ذکاوت، تدبیر و اقتدار. اگر او بود، شاید امروز سید علی نیز بود؛ چراکه شاید سوریه از دست نمیرفت و امروز اسماعیل هنیه و یحیی سنوار نیز در میان ما بودند. کاش...
اما امروز دیگر زمان ماندن در حسرت «کاش»ها نیست. باید به داد میدان رسید. باید تعارفات را کنار گذاشت و در عین احترام به همه دوستان، برای نجات میدان از این وضعیت چارهای اندیشید.
باید پیش از آنکه همه داشتههایمان را از دست بدهیم، تصمیمی درخور گرفت.
والسلام.
پیوست:
«ترامپ: جولانی وارد عمل خواهد شد و کار حزبالله را یکسره خواهد کرد. او این کار را به شیوه متفاوتی انجام خواهد داد. فکر میکنم جولانی دقیقتر از اسرائیل عمل خواهد کرد. او ساختمانها را تخریب نخواهد کرد. جولانی خودش مایل به انجام این کار است و من در حال بررسی چراغ سبز نشان دادن به او هستم.»
محمدکاظم کاظمی، تحلیلگر مسائل سیاسی و بین الملل