عصر قم - محسن تنابنده در حالی به تازگی علیه اظهارات یک مداح، موضع صریحی گرفته است که در قبال مسائل بسیار مهم و حساستری مثل جنگ و تجاوز وحشیانه دشمن به خاک میهن، موضع شفاف، صریح و قاطعی نگرفت.
به گزارش سرویس فرهنگی و اجتماعی خبرگزاری رسا، محسن تنابنده، بازیگر نامآشنای تلویزیون و سینما با انتشار مطلبی در صفحه شخصی خود، علیه مداحی که اخیرا اظهارات نادرست و نسنجیدهای را خطاب به رئیسجمهور مطرح کرده بود، موضع تند و صریحی گرفت.
این موضعگیری در حالی اتفاق افتاد که تنابنده در قبال مسائل بسیار مهم و حساستری مثل تجاوز وحشیانه دشمن به خاک میهن که با شهادت بیش از ۳ هزار تن از هموطنان بیگناه کشورمان از جمله کودکان مظلوم میناب همراه بود، موضع شفاف و صریحی نگرفت تا مبادا پیله عافیتطلبی و مصلحتاندیشیهای شخصیاش، تَرک بردارد.
این بازیگر همزمان با پایان جنگ تحمیلی رمضان و در حالی که پیروزی ایران در نبرد مقابل ائتلاف تبهکار آمریکایی_صهیونی اظهر من الشمس شده بود، سرانجام تصمیم گرفت سکوت طولانی خود را بشکند و مطلبی را در صفحه شخصیاش منتشر کند. هرچند در آن مطلب هم به کلیگویی، طرح اظهارات خنثی، گزارهای اشتباه و ارجاعاتی گنگ و مبهم که باعث نمیشد به هیچکس علیالخصوص دشمن بر بخورد، پرداخت!
شگفت آنکه تنابنده حتی پس از شهادت برادرزادهاش در جنگ تحمیلی ۱۲روزه هم حاضر نشد کلامی در محکومیت ائتلاف متجاوز و جنایتکار آمریکایی_صهیونی که مسبب آن فقدان بود، بر زبان بیاورد!
تردیدی نیست که اظهارات آن مداح خطاب به رئیسجمهور که با عذرخواهیاش نیز همراه شد، نادرست و نسنجیده بوده است؛ با وجود این، پرسش جدی اینجاست آیا محسن تنابنده که خود در زمینه افعال و اقوال، کارنامه غیرقابل دفاعی دارد، سزاوار است که اینگونه صریح و بیمحابا بر مداح خاطی بتازد؟
بله؛ طبیعتا به کسی که در بزنگاههای خطیری چون جنگ تحمیلی اخیر، درگیر محاسبهگری و مصلحتسنجیهای شخصی خود نبوده و صریح و قاطع سمت مردم و کشورش ایستاده است، میتوان حق داد که در قبال چنین اتفاقاتی سکوت اختیار نکند و موضعی ولو محکم بگیرد، اما محسن طنابنده با هیچ متر و معیاری در دایره مصادیق این توصیف نمیگنجد.
تنابنده و دیگر سلبریتیهای منفعل و عافیتطلب جنگ تحمیلی باید بدانند که این قسم ژستهای سانتیمانتال و کلیشهای، ممکن است همچنان در عالم بازیگری جواب بدهد اما در ساحت زندگی واقعی، مدتهاست که کهنه و نخنما شده و هرگز باعث نمیشود که مردم، رخوت و بیتفاوتی چهرههای مدعی و مشهور را در بزنگاههای تاریخی خطیری چون تجاوز دشمن به خاک میهن، فراموش کنند.