تنگه هرمز؛ تنگه اُحدِ روزگار ما

عصر قم - تاریخ گاهی خود را نه در شکل، بلکه در معنا تکرار می‌کند. آنچه امروز در معادلات سیاسی و امنیتی منطقه با نام تنگه هرمز شناخته می‌شود، از نگاه منتقدان روند مذاکرات، همان جایگاه راهبردی تنگه اُحد در صدر اسلام را دارد؛ گذرگاهی که حفظ آن می‌توانست ضامن پیروزی باشد، اما رها شدنش به طمع دست‌یابی به منافع کوتاه‌مدت، ورق جنگ را برگرداند. اکنون این پرسش مطرح است که آیا آزادسازی منابع مالی بلوکه‌شده و امتیازات اقتصادی، ارزش آن را دارد که مهم‌ترین اهرم فشار راهبردی ایران در برابر دشمنان کنار گذاشته شود؟

خبرگزاری اهل‌بیت(ع) ـ ابنا: «ما خانه‌های خود را ترک نکرده‌ایم تا به غنیمت دست یابیم؛ ما برای خون‌خواهی امام شهیدمان قیام کرده‌ایم.» این شعار امروز به یکی از محورهای اصلی نقد بخشی از افکار عمومی نسبت به روند مذاکرات تبدیل شده است. منتقدان معتقدند مسئله اصلی نه اصل مذاکره، بلکه فراموش شدن اهداف و دستاوردهایی است که با خون شهدا، مقاومت ملت و ایستادگی در برابر دشمنان به دست آمده است.
در نگاه آنان، جمهوری اسلامی ایران پس از تحمل سال‌ها تحریم، فشار و تهدید، در جریان جنگ اخیر توانست بخشی از موازنه قدرت را به سود خود تغییر دهد. یکی از مهم‌ترین ابزارهای این تغییر موازنه، بهره‌گیری از موقعیت ژئوپلیتیکی ایران و تبدیل تنگه هرمز به اهرمی بازدارنده در برابر دشمنانی بود که اقتصاد و امنیت انرژی آنان وابستگی عمیقی به این مسیر راهبردی دارد.
اما آنچه امروز موجب نگرانی منتقدان شده، احتمال از دست رفتن این اهرم در فرآیند مذاکرات سیاسی است. آنان معتقدند همان‌گونه که در جنگ احد گروهی از نگهبانان به امید دستیابی به غنائم، موضع راهبردی خود را ترک کردند و زمینه شکست جبهه اسلام را فراهم آوردند، امروز نیز خطر آن وجود دارد که برخی دستاوردهای راهبردی مقاومت به امید دسترسی به منابع مالی بلوکه‌شده یا کسب امتیازات اقتصادی کوتاه‌مدت کنار گذاشته شود.
در جنگ احد، مسلمانان تا پیش از ترک تنگه توسط تیراندازان، در آستانه پیروزی قرار داشتند؛ اما غفلت از یک موقعیت حساس و ترجیح منفعتی محدود بر مصلحتی بزرگ، سرنوشت نبرد را تغییر داد. از همین منظر، برخی تحلیلگران انقلابی معتقدند تنگه هرمز در شرایط کنونی تنها یک گذرگاه دریایی نیست، بلکه نماد یک ظرفیت راهبردی و یک برگ برنده مهم در مواجهه با دشمنان محسوب می‌شود؛ ظرفیتی که نباید به سادگی و بدون دریافت تضمین‌های واقعی از دست برود.
این نگرانی از آنجا ناشی می‌شود که دشمنان انقلاب اسلامی، از نگاه این جریان، نه‌تنها از سیاست فشار و تحریم دست نکشیده‌اند، بلکه همچنان در پی تضعیف قدرت منطقه‌ای و توان بازدارندگی ایران هستند. بنابراین هرگونه عقب‌نشینی از مواضع راهبردی، بدون تحقق اهداف کلان و بدون تأمین حقوق ملت، می‌تواند به تکرار تجربه‌ای تاریخی بینجامد که مسلمانان هزینه سنگینی برای آن پرداختند.
امروز پرسش اصلی این است: آیا تنگه هرمز به عنوان مهم‌ترین دستاورد راهبردی دوران مقاومت حفظ خواهد شد، یا همانند تنگه احد، در هیاهوی دستیابی به منافع زودگذر، از اهمیت آن غفلت خواهد شد؟ پاسخ به این پرسش، نه فقط سرنوشت یک مذاکره، بلکه مسیر آینده تقابل ایران با دشمنانش را رقم خواهد زد.
محمدعلی رستملو، خبرنگار و فعال رسانه‌ای
..........................
پایان پیام