جمعه ۲۹ آبان ۱۴۰۵

فرهنگی

خطبه‌های نهج‌البلاغه / ۴۶ : دعایی برای سفر

خطبه‌های نهج‌البلاغه / ۴۶ : دعایی برای سفر
عصر قم - مسافر، از سویی نگران خانواده و دارایی خود در وطن خویش و از سویی دیگر، نگران خطرات مسیر و عدم موفقیت در نتایج سفر است، در خطبه ۴۴ امام علی (ع)، که می توان آن را «دعای سفر» دانست، حضرت با نگاهی توحیدی، همه این دل نگرانی ها را تبدیل به مناجات کرده است و هر آنچه که در وطن و مسیر و حاصل سفر، به خداوند سپرده است.
  بزرگنمايي:

عصر قم - مسافر، از سویی نگران خانواده و دارایی خود در وطن خویش و از سویی دیگر، نگران خطرات مسیر و عدم موفقیت در نتایج سفر است، در خطبه ۴۴ امام علی (ع)، که می توان آن را «دعای سفر» دانست، حضرت با نگاهی توحیدی، همه این دل نگرانی ها را تبدیل به مناجات کرده است و هر آنچه که در وطن و مسیر و حاصل سفر، به خداوند سپرده است.

به گزارش خبرگزاری بین المللی اهل بیت (ع)-ابنا- در منابع مختلف روایی، بیش از ۵۰۰ دعا از امام علی (ع) روایت شده است که سید رضی در کتاب شریف نهج البلاغه، حدود ۵۰ دعا را نقل کرده است که به عنوان نمونه می توان به دعاهای ایشان در خطبه های ۴۶، ۷۸، ۲۰۶، ۲۱۵ و خطبه ۲۲۷ همچنین نامه های ۳۱ و۶۷ اشاره کرد، در بخش حکمت ها نیز کلمات قصار ۴۳۵ ، ۳۰۲، ۱۴۶، ۱۳۵، ۳۳۷ بخشی از دعاهای حضرت را روایت کرده اند.
برخی از منابع روایی، نیز حدود ۱۰ دعا از امام علی (ع) در هنگام سفر نقل کرده اند که خطبه ۴۴ یکی از آن ادعیه است که به عنوان «دعای سفر» شناخته می شود.
امام علی (ع) در این دعا از خداوند اینگونه درخواست می کند: « أَللَّهُمَّ إِنَّی أَعُوذُ بِکَ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ، وَکَآبَهِ آلْمُنْقَلَبِ، وَسُوءِ آلْمَنْظَرِ فِی آلْأَهْلِ وَآلْمَالِ وَآلْوَلَدِ. أَللَّهُمَّ أَنْتَ الصَّاحِبُ فِی السَّفَرِ، وَأَنْتَ آلْخَلِیفَهُ فِی آلْأَهْلِ، وَلاَیَجْمَعُهُما غَیْرُکَ. لِأَنَّ آلْمُسْتَخْلَفَ لاَیَکُونُ مُسْتَصْحَبآ، وَآلمُسْتَصْحَبُ لاَیَکُونُ مُسْتَخْلَفآ! بارالها! من از رنج و مشقّت این سفر و بازگشت پراندوه از آن و مواجه شدن با منظره ناخوشایند در خانواده و مال و فرزند، به تو پناه می برم. خداوندا! تو در سفر همراه مایی و برای بازماندگان ما در وطن، سرپرست و نگاهبانی، و جمع میان این دو را هیچ کس جز تو نمی تواند، زیرا آن کس که سرپرست بازماندگان است، همسفر نتواند بود، و آن کس که همسفر است جانشینی انسان را (در خانه و خانواده اش) نمی تواند برعهده گیرد (آری! تنها تویی که قادر بر هر دو هستی)!»
در بخش اول این دعا، دل نگرانی سه گانه هر مسافری را بیان می کند: « وَعْثاءِ السَّفَر ، سختی ها سفر» که اشاره به مشکلات در مسیر و محل استقرار در مقصد را دارد، « کَآبَهِ الْمُنْقَلَبِ ، غم و اندوه بازگشت» که در آن به ناموفق بودن در سفر اشاره کند، مثلا شخصی به قصد تجارت، اقدام به مسافرت کرده است، اما سود مناسبی به دست نیاورده است.
مورد سوم که تقریبا همه مسافران، دل نگرانی آن را دارنند، مراقبت از اهالی خانه و اموال و فرزندان در هنگام دوری او از خانواده است که حضرت با عبارت « سُوءِ الْمَنْظَرِ فِی الْأَهْلِ وَالْمَالِ وَالْوَلَدِ » آن را بیان کرده است.
بخش دوم دعا، بیانگر نگاه توحیدی برای بیان راه حل این نگرانی ها است: « أَللَّهُمَّ أَنْتَ الصَّاحِبِ فِی السَّفَرِ، وَأَنْتَ آلْخَلِیفَهُ فِی آلْأَهْلِ، وَلاَیَجْمَعُهُما غَیْرُکَ ،خداوندا! تو در سفر همراه مایی و برای بازماندگان ما در وطن سرپرست و نگاهبانی، و جمع میان این دو را هیچ کس جز تو نمی تواند داشته باشد»
حضرت در این بخش از دعا، تنها خداوند را دارای این توانمندی و ویژگی معرفی می کند که همزمان مراقب مسافر و مقیم باشد و دلیل آن را نیز اینگونه بیان می کنند: « لِأَنَّ آلْمُسْتَخْلَفَ لاَیَکُونُ مُسْتَصْحَبآ، وَآلمُسْتَصْحَبُ لاَیَکُونُ مُسْتَخْلَفآ ! زیرا آن کس که سرپرست بازماندگان است، همسفر نتواند بود، و آن کس که همسفر است جانشینی انسان را (در خانه و خانواده اش) نمی تواند برعهده گیرد (آری! تنها تویی که قادر بر هر دو هستی)!» بر همین اساس نیز هیچ کس جز او، لیاقت این درخواست و توان اجابت این درخواست را ندارد.
سید علی اصغر حسینی/ خبرگزاری ابنا
___
پایان پیام


نظرات شما