عصر قم - پاکستان طی نزدیک به یک سال گذشته دستکم ۱۵ بار مناطق مختلف افغانستان از جمله کابل و قندهار را با حملات هوایی و پهپادی هدف قرار داده و در این حملات ۳۶۴ غیرنظامی کشته شدهاند؛ با این حال هبتالله آخوندزاده، رهبر طالبان، تاکنون هیچگاه نام پاکستان را نبرده و این حملات را محکوم نکرده است.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت(ع) ـ ابنا ـ پاکستان طی نزدیک به یک سال گذشته دستکم ۱۵ بار مناطق مختلف افغانستان، از جمله کابل و قندهار، را با حملات هوایی و پهپادی هدف قرار داده است. با این حال، رهبر طالبان تاکنون هیچگاه نام پاکستان را به زبان نیاورده و این حملات را که قربانیان اصلیشان غیرنظامیان بودهاند، بهطور رسمی محکوم نکرده است.
از زمان بازگشت طالبان به قدرت در سال ۲۰۲۱، پاکستان بیشترین تعداد حملات هوایی را به خاک افغانستان انجام داده است. بر اساس یافتههای تلویزیون آمو، در بازه ۱۱ ماه و نیم اخیر، این کشور ۱۵ بار به افغانستان حمله هوایی و پهپادی کرده که در نتیجه آن ۳۶۴ غیرنظامی کشته و ۳۴۶ نفر زخمی شدهاند.
طبق گزارشهای یوناما، جزئیات برخی از این حملات به این شرح است: ۹ اکتبر ۲۰۲۵ در کابل و برمل پکتیکا (۴ کشته و ۱۵ زخمی)، ۱۲ اکتبر در اسپینبولدک قندهار (۵ کشته و ۳۵ زخمی)، ۱۷ اکتبر در ارگون و برمل پکتیکا (۱۸ کشته و ۱۲ زخمی)، ۲۱ و ۲۲ فوریه در ننگرهار و پکتیکا (۱۳ کشته و ۷ زخمی)، ۱۳ مارس ۲۰۲۶ در کابل، قندهار، پکتیا و پکتیکا (۴ کشته و ۱۴ زخمی)، ۱۶ و ۱۷ مارس در کابل (۲۶۹ کشته و ۱۲۲ زخمی)، ۲۸ آوریل در کنر (۷ کشته و ۷۸ زخمی)، ۱۰ ژوئن در کنر، خوست و پکتیکا (۱۳ کشته و ۱۰ زخمی)، ۲۸ و ۲۹ ژوئن در پکتیا، پکتیکا و کنر (۲۸ کشته و ۴۹ زخمی) و ۲۱ سپتامبر در کنر و پکتیکا (۳ کشته و ۴ زخمی).
با وجود این تلفات سنگین، صدای اعتراض هبتالله آخوندزاده، رهبر طالبان، هرگز شنیده نشده است. او نه نام پاکستان را برده و نه به قربانیان اشاره کرده است. تنها در سخنرانی عید رمضان گذشته، چند روز پس از حمله مرگبار به کابل، بهصورت مبهم گفت: «اگر با توپ و هواپیما میشد ما را شکست داد، آمریکا و شوروی این کار را کرده بودند.»
رئیسالوزرای طالبان نیز به پانزدهمین حمله هوایی اخیر واکنشی نشان نداده، در حالی که اخیراً برای درگذشت برادر یکی از مقامهای امارات متحده عربی پیام تسلیت صادر کرده است. سخنگویان طالبان بارها پاکستان را به «تجاوز» متهم کردهاند، اما سکوت رهبر این گروه همچنان ادامه دارد.
این پرسش مطرح است که آیا این سکوت ناشی از محاسبه سیاسی است یا نشانهای از فاصله رهبر منزوی طالبان با واقعیت زندگی مردم افغانستان؟ پاسخ هرچه باشد، تیرگی روابط میان طالبان و اسلامآباد تأثیر مستقیمی بر زندگی شهروندان گذاشته است.
..............
پایان پیام/