عصر قم - یک مقام ارشد حکومت طالبان با اعلام اینکه افغانستان تنها یک زبان ملی دارد و آن پشتو است، موج تازهای از فارسیستیزی را دامن زد؛ موضعی که نه تنها با قانون اساسی پیشین در تضاد است، بلکه شکافهای قومی را در کشوری با دهها قومیت مختلف، عمیقتر میکند.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی اهلبیت (ع) ـ ابنا ـ اخیراً یکی از مقامات بلندپایه حکومت طالبان درباره زبانهای افغانستان اظهارنظر کرده و گفته است که این کشور تنها یک زبان ملی دارد و آن هم پشتو است؛ در حالی که پیش از این، زبان دری/فارسی زبان ملی بوده و در قانون اساسی نظام پیشین نیز رسمیت داشته است.
این موضع فارسیستیزانه از سوی لطفالله حکیمی، سرمفتش وزارت دفاع حکومت طالبان، مطرح شده است. وی در مصاحبه با تلویزیون شمشاد (رسانه پشتو زبان) اعلام کرد که افغانستان یک زبان ملی دارد و زبان پشتو بر اسکناسهای افغانی چاپ شده است.
این مقام ارشد طالبان اعتراف کرد که گاهی مردم میگویند در افغانستان دو زبان ملی وجود دارد و وقتی گفته میشود فقط یک زبان ملی وجود دارد، مردم میخندند؛ زیرا در این کشور دو زبان ملی (پشتو و فارسی) شناخته شده است.
از سوی دیگر، بسیاری از مقامات حکومت طالبان به زبان فارسی مسلط نیستند؛ از جمله ملا محمدحسن آخوند، رئیسالوزرا، و ملا عبدالغنی برادر، معاون اقتصادی او. این مقامات در دیدارهای رسمی و سفرهای دیپلماتیک از مترجم استفاده میکنند؛ موضوعی که در سفرهای متعدد مقامات طالبان به جمهوری اسلامی ایران نیز مشاهده شده است.
این در حالی است که در افغانستان حدود ۳۵ قوم در کنار یکدیگر زندگی مسالمتآمیز دارند و هر یک در مناطق بومی خود با زبانهای محلی ارتباط برقرار میکنند. با این حال، تاکنون زبانهای فارسی و پشتو رسمیت داشته و بهعنوان زبانهای ملی در مکاتبات دولتی به کار میرفتهاند.
لازم به یادآوری است که طالبان پس از به قدرت رسیدن، مخالفت خود با زبان فارسی را عیان کرد و بسیاری از تابلوهای مهم دولتی، از جمله دانشگاهها و وزارتخانهها را به زبانهای پشتو و انگلیسی تغییر داده و زبان فارسی را حذف کردند.
حذف زبان فارسی/دری در استانهای کابل، قندهار (در جنوب) و بغلان و بلخ (در شمال) افغانستان رخ داده و واکنشهای گستردهای برانگیخته است. در عین حال، بسیاری از اعلامیهها و خبرنامههای وزارتخانهها به زبان پشتو منتشر میشود و استفاده از زبان فارسی بسیار محدود شده است.
این اقدامات در حالی انجام میشود که افغانستان در شرایط حساسی به سر میبرد و هرگونه دامن زدن به مسائل فرهنگی و نادیده گرفتن زبانهای بومی، تنشها و شکافهای قومی را عمیقتر میکند؛ امری که به زیان حکومت طالبان، همبستگی اقوام و منافع ملی افغانستان است.
علاوه بر این، اقوامی مانند هزاره و تاجیک که اکثریت جمعیت افغانستان را تشکیل میدهند و زبان مادریشان فارسی است، با انکار فارسی بهعنوان زبان ملی، روحیه همدیگرپذیری و زندگی مسالمتآمیز جمعی مردم افغانستان را با خطر جدی مواجه میدانند.
وضعیت کنونی افغانستان ایجاب میکند که هم مقامات حاکم و هم شخصیتهای سیاسی مقیم کابل از هرگونه اظهارنظر درباره جایگاه زبانها و ترکیب قومی این کشور خودداری کنند؛ زیرا چنین اظهارنظرهایی آسیب جدی به وحدت و زندگی مسالمتآمیز مردم وارد میکند.
.................
پایان پیام/